Ордэн Аляксандра Неўскага

Ордэн Аляксандра Неўскага зацверджаны Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР 29 ліпеня 1942 года. Затым Статут ордэна быў дапоўнены Указамі Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 10 лістапада 1942 года і ад 19 чэрвеня 1943 года. Ордэн Аляксандра Неўскага носіцца на правым баку грудзей і размяшчаецца пасля ордэна Багдана Хмяльніцкага III ступені. Знак ордэна Аляксандра Неўскага вырабляецца […]

Продолжить чтение

Ордэн Славы

Ваенны ордэн СССР зацверджаны Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета 8 лістапада 1943 года. Ён па свайму статуту і колеру стужкі амаль поўнасцю паўтараў адну з самых ганаровых у дарэвалюцыйнай Расіі ўзнагарод — Георгіеўскі крыж. Ордэн мае тры ступені, з якіх вышэйшая I ступень — залатая, а II і III — сярэбраныя. Усяго за заслугі ў гады […]

Продолжить чтение

Ордэн Айчыннай вайны

Ордэн Айчыннай вайны зацверджаны Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР 20 мая 1942 года. Ім узнагароджваліся асобы радавога і кіруючага саставу Чырвонай Арміі, ВМФ, войск НКУС і партызанскіх атрадаў. Ордэн мае I і II ступені. Вышэйшай ступенню ўзнагароды з’яўляецца першая. Ордэн I ступені належала насіць на правым баку грудзей і размяшчаўся ён пасля ордэна Аляксандра Неўскага. […]

Продолжить чтение

Ордэн Перамогі

Неабходнасць у заснаванні вышэйшага ваеннага ордэна, якім узнагароджваліся палкаводцы, узнікла ў кіраўніцтва краіны ў 1943 годзе, калі савецкія войскі сталі нанасіць германскім злучэнням актыўныя знішчальныя ўдары. Зрабіць эскіз такой узнагароды даручылі адразу некалькім мастакам-медальерам, у тым ліку і А. І. Кузняцову, аўтару ордэна Айчыннай вайны. Спачатку ўзнагароду меркавалася назваць «За вернасць Радзіме». Першы ўзор быў […]

Продолжить чтение

Так любілі паспяваць у адведках

  Цётка Ганька нарадзіла дзяўчынку. У нядзельку мы з мамай збіраемся ў адведкі. Мне дазволілі апрануць святочную сукеначку, беленькія шкарпэтачкі, абуць сандалікі. Сястра запляла коскі, завязала банцікі. Мама таксама хораша прыбралася. Яна разаслала на стале сурвэтку, на якую паклала ладны кусок кужалю – гэта на пялёначкі, затым – добры

Продолжить чтение

На тропе

Колькі сябе памятаю, у доме заўсёды спявалі. На святы ці юбілеі збіралася ўся вялікая радня – бабулі, дзядулі, таты, мамы, цёткі, дзядзькі і мы – дзеці. Мае мама і тата нарадзіліся ў адной вёсцы Дубравы, што ў Маладзечанскім раёне. Таму, калі збіралася радня з абодвух бакоў, гэта было амаль што вяселле. У нас усе ігралі […]

Продолжить чтение

«Гапон» на сельскай вечарынцы

Абяднелі зараз вёскі на людзей. А няма людзей – няма і падзей. Не тое, што «раньш было»: люднасці – мора, смехаты – па рознаму поваду, прыгод – на цэлы год. Сялянская беднасць не ставала перашкодай для вяселляў, хрэсьбін, а па суботах у чыёй-небудзь вялікай хаце ладзіліся вечарынкі. Раздолле было і нам, дзецям.

Продолжить чтение

Візітоўка нашай сям’і

Хачу ўспомніць яшчэ адну песню. Ужо мае дочкі гавораць усюды, што гэта песня нашай мамы. А гісторыя такая. Упершыню пачула песню больш за 40 гадоў таму ў вёсцы Подберазь, дзе жывуць блізкія нам людзі – Мікалай Антонавіч Страх і яго жонка Ніна Пракопаўна. Падбярэзцы – народ вельмі пявучы, а гэта песня была абавязковая на ўсіх […]

Продолжить чтение

Слаўную паненку мы падвялічым!..

Паважаная “Матчына песня”! У час, калі адзначаюцца велікодныя святы, так хочацца прыгадаць мінулыя гады. Успомніла і паўтарыла і велікодныя песні, бо сама калісьці была валачобніцай. Шкада, што няма ўжо майго бацькі Мар’яна Антонавіча, выдатнага баяніста. Схадзіць бы да

Продолжить чтение

Дубкоўскія купальскія ночы

Дубкі мае, Дубочкі, далёкага дзяцінства белы дым… Мая родная вёсачка прыхілілася, як маладзіца, да краю сівой Налібоцкай пушчы, дзе красавалі вясной маладыя вішні, дзе схіляліся да зямлі буйныя каласы жыта і пшаніцы, дзе пахлі мёдам суніцы, яблыкі і грушы, дзе вельмі любілі прачулую песню.

Продолжить чтение

Кросны ткалі, шмат спявалі…

Добры дзень, паважаная рэдакцыя. Я люблю чытаць “Працоўную славу”, даспадобы прыйшлася рубрыка “Матчына песня”. З дзяцінства прыгадваюцца моманты, калі да нас у дом прыходзіла бацькава незамужняя сястра – мая цётка. Яна служыла ў паноў, вельмі хораша ткала кросны. Калі бывала ў нас, абавязкова дапамагала маме вырабляць

Продолжить чтение

За душу брала

Колькі сябе памятаю, у доме заўсёды спявалі. Мая маці, Варвара Адамаўна Танюкевіч, больш за сорак гадоў спявала ў Свята-Канстанціна-Аленінскай царкве, на працягу многіх гадоў праводзіла песняй і малітвай людзей у іх апошні шлях. Ніколі не забуду, як мама з бацькам выводзілі «Ой ты Роман, Романіку, пусці мяне да доміку…». Спявала і бабуля, бацькава маці (у […]

Продолжить чтение

«Ой,сад, ты мой сад…»

З вялікай любоўю і павагай я прыгадваю сваю мілую маму, якой ужо, на жаль, няма ў жывых. Я не магу пачуць яе ласкавую мову, але песні яе змагла захаваць у сваёй памяці. На яе долю выпалі цяжкія ваенныя і пасляваенныя гады. Ёй самой давялося араць, баранаваць, сеяць, касіць, гадаваць нас, траіх дачок. Мы былі адзінымі […]

Продолжить чтение

Пацеркі свекрыві

Так здарылася, што выйшла я замуж вельмі маладая, трапіла ў сям’ю з васьмі чалавек. Працавала ад цямна да цямна даяркай, а добрая, шчырая, памяркоўная свякроў Альбэрта Сільвестраўна дапамагала мне гадаваць дзетак. Ноччу яна першая ўставала да ўнукаў, якія часта хварэлі і былі вельмі неспакойныя. Яна калыхала іх і спявала свае любімыя вясковыя песні. Ды так […]

Продолжить чтение

Пагарэльскія жамчужынкі

Мая родная вёска Пагарэлка – вельмі прыгожая, маляўнічая. Стаіць яна, як пышная паненка, на ўзгорку, недалёка ад славутага Івянца. Любяць і ўмеюць у нас пасядзець у добрай кампаніі, паспяваць цудоўныя народныя песні. Адной з лепшых спявачак была мая маці, Сабіна Адамовіч. Калісьці яна садзіла мяне за стол, вучыла вышываць крыжыкам, гладдзю дарожкі

Продолжить чтение

Тонка нітачка ўецца, песня хораша пяецца

Дзяцінства… Да яго звернуты яркія праменьчыкі маёй памяці. Яны рэнтгенам высвечваюць далёкія прадметы, пахі, адчуванні, дарагія рысы бацькоў, дзядоў. Менавіта з гэтых любых вобразаў пачынаецца пазнанне жыцця, першыя сутыкненні з казкамі, вершамі, песнямі. Вось мама сядзіць за прасніцай. Яна раз-пораз слініць палец і тоненька-тоненька цягне нітку.

Продолжить чтение