Тонка нітачка ўецца, песня хораша пяецца

Дзяцінства… Да яго звернуты яркія праменьчыкі маёй памяці. Яны рэнтгенам высвечваюць далёкія прадметы, пахі, адчуванні, дарагія рысы бацькоў, дзядоў. Менавіта з гэтых любых вобразаў пачынаецца пазнанне жыцця, першыя сутыкненні з казкамі, вершамі, песнямі. Вось мама сядзіць за прасніцай. Яна раз-пораз слініць палец і тоненька-тоненька цягне нітку.

Продолжить чтение

Бабуліна песня

Народная песня ўвайшла ў маё жыццё з дзяцінства. Але гэта была, на жаль, не пачутая ад маці, якая вельмі рана пайшла з жыцця, а хутчэй бабуліна песня. Жылі мы на хутары Мошаўкі, непадалёк вёскі Манькаўшчына. Бабуля Станіслава Францаўна Дубовік ведала шмат беларускіх і польскіх песень. Яна любіла спяваць, валодала прыемным звонкім голасам, іх з дзядулем […]

Продолжить чтение

Паважаная рэдакцыя! У адным з нумароў раёнкі ў праекце «Матчына песня» прачытала словы песні «Не чуюць туманы», якую даслала ў рэдакцыю Валянціна Бурко, і адразу балюча зашчымела сэрца. Успомніўся выпадак з далёкай маладосці. Было гэта яшчэ ў час вучобы на першым курсе, тады мы капалі бульбу ў калгасе. Аднойчы пасля вячэры ў сталовай да нас, […]

Продолжить чтение

Пад гармонік франтавы…

65 гадоў таму скончылася Вялікая Айчынная вайна. Большага шчасця, чым тады, здаецца, людзі не ведалі. І крочыў па свеце трыумф нашай Перамогі. Такія песні, як “Кацюша”, “Агеньчык”, “Зямлянка”, ведалі і спявалі паўсюдна, нават у краінах, вызваленых ад фашысцкай навалы. З дзяцінства мне помняцца словы “Студэнтачкі”. Неяк раптам гэту песню заспявалі ў нашай ваколіцы. Прывезла яе […]

Продолжить чтение

Родны голас гучыць у сэрцы

Вельмі даўно выпісваю “Працоўную славу” і заўсёды з хваляваннем чакаю яе чарговы нумар, з захапленнем прачытваю кожную старонку. Вялікае дзякуй вам за тэматычны выпуск “Матчына песня”. Амаль усе песні, якія друкаваліся, мне вядомыя, і словы, і мелодыя. Нарадзілася і вырасла я ў невялікай, але вельмі мілай сэрцу вёсачцы Мількаўшчына. Там жылі тры цудоўныя жанчыны Марыя, […]

Продолжить чтение

Лягчэй жывецца, калі пяецца

На вёсцы заўсёды цанілі песню і любілі спяваць. Мая памяць перакідвае масток да тых гадоў, калі камбайн яшчэ не бачылі ў вочы, а ўсе нівы зжыналі жнейкі сярпамі. Стомленыя вярталіся яны з поля, перакінуўшы сярпы цераз плячо, завязаўшы назад белыя хусцінкі. Далёка-далёка разносіліся іх галасы, мелодыя працяглая-працяглая. Песні гучалі на

Продолжить чтение

У хаце скрыпачкі спявалі

У маёй мамы было шэсць братоў. Старэйшы Васіль падаўся на заробкі ў Венспілс, там і пахаваны. Нікандар прыстаў у прымы да заможнай дзеўкі ў Крэве, усё жыццё працаваў лесніком. Юзік са сваёй вялікай сям’ёй перасяліўся ў Казахстан і памёр даволі маладым. Міхаіл, Кастан і Даніла, ажаніўшыся, жылі ў сваёй вёсцы.

Продолжить чтение

Школьны ўспамін

Вясёлыя і бесклапотныя школьныя гады… Успамінаецца наш дружны клас і класны кіраўнік Людміла Уладзіміраўна Страчынская. Гэту настаўніцу кожны па праву лічыў сваёй другой матуляй. Колькі цудоўных мясцін нашай прыгожай Радзімы мы пабачылі разам з ёй! А колькі душэўных сіл яна аддала, каб мы сталі добрымі людзьмі,

Продолжить чтение

Найлепшае сведчанне красы зямлі

Народная песня з’яўляецца крыніцай, адкуль мы чэрпаем роднае слова – прыгожае, мілагучнае, ласкавае… Многа песень ведае жыхарка вёскі Камень Ядвіга Браніславаўна Роман. Яна валодае прыгожым голасам і вельмі любіць спяваць народныя песні. Жыве Ядвіга Станіславаўна са

Продолжить чтение

Часта сніцца мне наш старэнькі сад….

Часта сніцца мне наш старэнькі сад на невялічкім хутары ў вёсцы Сівіца і мама, зусім маладая, яшчэ ўвішная, спрытная, руплівая… Сёння субота, зноў прыйдуць да нас на вечарынку вясковая моладзь і хутаране! Тата добра іграў на акардэоне, і таму ўсё наваколле сцякалася да нас, летам – на маёвыя, узімку – на папрадухі. Хапала месца і […]

Продолжить чтение

Ажно вёска разлягалася…

Песні перадаваліся вусна з пакалення ў пакаленне. Спявалі іх на вячорках, на святы, калі працавалі. Каля кожнага дома была доўгая драўляная лаўка. На адной лаўцы пачыналі першы куплет, на другой працягвалі, а прыпеў падхоплівалі ўсе. Моладзь звычайна месцілася насупраць. Да вайны ў Янушкавічах было 198 чалавек, з іх добрая палова – моладзь. Спявалі так галасіста, […]

Продолжить чтение

Маглі дзеўкі недаспаць, каб уволю паспяваць

Пасляваенныя гады. Цяжка з ежай, вопраткай, абуткам. Няма электрычнасці, перабоі з газай, на ўсю вёску толькі адзін радыёпрыёмнік, як тады гаварылі – «слухаўкі». Да яго сыходзілася ўсё мужчынскае насельніцтва, каб паслухаць і абмеркаваць апошнія навіны. Але, нягледзячы на складанасці, вёска жыла і жыла па сваіх, выпрацаваных за стагоддзі, традыцыях. Пасля цяжкай працы моладзь усё роўна […]

Продолжить чтение

Лягчэй па жыцці ісці

На вёсцы заўсёды цанілі песню і любілі спяваць. Мая памяць перакідвае масток да тых гадоў, калі камбайн яшчэ не бачылі ў вочы, а ўсе нівы зжыналі жнейкі сярпамі. Стомленыя, вярталіся яны з поля, перакінуўшы сярпы цераз плячо, завязаўшы назад белыя хусцінкі. Далёка-далёка

Продолжить чтение

Шарая гадзінка

Жывучы на хутары ў глухім лесе ў Налібоцкай пушчы, непадалёк вёскі Вуглы Івянецкага сельсавета, у пасляваенны час давялося спазнаць шмат і сумных, і радасных, вясёлых хвілін. Тры старэйшыя браты-падлеткі карчавалі лес, каб вырабіць зямлю, нарыхтоўвалі дровы, ламалі яловыя лапкі на подсціл жывёле, вязалі з карэння прыгожыя белыя кошыкі, плялі лапці на ўсю вялікую сям’ю, шылі […]

Продолжить чтение

Пісьмо ў маладосць

Прывітанне, мамачка! Дзякуючы любімай “Працоўнай славе”, маю магчымасць сёння з табой пагаварыць, успомніць цябе маладой, прыгожай, працавітай – шэравокай зязюлькай Ганечкай. Цябе ў нашых Дубках усе так калісьці называлі, бо была ты незвычайная… Ты ўмела і лён прасці, на нашых кроснах вучыла мяне прасці посцілкі, ходнічкі, вязаць кручком кружкі пад ногі, адбельваць палатно на лужку […]

Продолжить чтение

Ой, ляцелі гусі з далёкага краю

Ой, ляцелі гусі з далёкага краю, Ваду замуцілі на сінім Дунаю… Бадай, тыя гусі так марна прапалі, Як мы любіліся, цяпер перасталі. Як мы любіліся, нас мамка не знала, Цяпер расстаёмся, як чорная хмара.

Продолжить чтение