Пра маці, працу і час

  Скрып калодзежнага жорава, вясёлая пераклічка вясковых сабак, рыканне кароў, іржанне коней ды кукарэканне пеўняў – нястомных прадвеснікаў вясковага рання напаўнялі марознае паветра студзеня 1941 года… Але, не. Яшчэ – галасы людзей, якія за ўсім гэтым па-гаспадарску, з любоўю сачылі-даглядалі, надаючы правільны кірунак цячэнню часу.

Продолжить чтение

Актывіст, камсамолец і адказны кіраўнік: жыццё і дзейнасць Уладзіміра Фёдаравіча КЛІШЭВІЧА былі яркімі і насычанымі

  Пасля Новага года Валожыншчына развіталася з яшчэ адным сваім слаўным сынам. Уладзіміра Фёдаравіча Клішэвіча можна смела так называць. Хоць нарадзіўся ён на Салігорскай зямлі, аднак усё багатае працоўнае жыццё прысвяціў нашай малой радзіме, намагаючыся зрабіць жыццё кожнага з яе жыхароў лепшым і цікавейшым…

Продолжить чтение

Шчасце, калі спяшаешся на працу

  Фізікам і лірыкам смела можна назваць спецыяліста аддзела карпаратыўнага бізнесу РКЦ № 14 у горадзе Валожыне філіяла ААТ “Белаграпрамбанк” Мінскага абласнога ўпраўлення Алену Мікалаеўну ЦІГАНІНУ.

Продолжить чтение

Двое дарослых + сямёра дзяцей = каманда

“Ну што Вы, хіба ж такое можна прадбачыць?” – усклікнула жыхарка Валожына, шматдзетная матуля Інга Уладзіміраўна МАКЕЙ, пачуўшы маё пытанне: “У юнацтве дапускалі, што будзеце мець столькі нашчадкаў?”. І тут жа дадала: “Хаця, ведаеце, яшчэ зусім маленькай аднойчы зрабіла заяву, што хачу 16 малышоў. Бачыце, нават напалову не выканала намечанае…”

Продолжить чтение

Недзіцячыя ўспаміны пра вайну дачкі камісара партызанскага атрада брыгады «Няўлоўныя»

 У рэдакцыю часта прыходзяць лісты ад розных людзей. Кожны хоча падзяліцца сваёй гісторыяй, сваімі перажываннямі. Ды толькі не кожнаму ўдасца зрабіць гэта так яскрава, пранікнёна і маштабна, як атрымалася ў Іраіды Козыравай – жыхаркі Мінска, дачкі камісара аднаго з самых праслаўленых, легендарных партызанскіх злучэнняў Беларусі –брыгады «Няўлоўныя». Тата жанчыны Васіль Маркаў калісьці ваяваў непадалёк нашай […]

Продолжить чтение

Таццяна Васільеўна ПАСЕКА:“Любіце сваю работу і заставайцеся вернымі Беларусбанку…”

    Гэту прыгожую, абаяльную, інтэлігентную, з прыемным мілагучным голасам і рускай гаворкай жанчыну добра ведаюць у раёне. Амаль два дзясяткі гадоў Таццяна Васільеўна Пасека ўзначальвала валожынскі філіял Беларусбанка. Кожны, каму даводзілася з ёй мець зносіны і сустракацца, адзначае прафесіяналізм, адукаванасць, высокую культуру, паважлівасць, добразычлівасць у адносінах да людзей. За гады калісьці такая чужая і […]

Продолжить чтение

Інваліднасць-не прысуд.Гэта шанц пачаць жыццё нанова…

    Так лічыць чалавек, які больш за 11 гадоў мае пасведчанне інваліда (спачатку I, затым II групы) і, незважаючы на гэта, вызначаецца актыўнай жыццёвай пазіцыяй, фантаніруе ідэямі, знаходзіцца ў эпіцэнтры дабрачыннай дзейнасці. Яго энергічнасці, чалавекалюбству і пачуццю гумару можа пазайздросціць нават той, хто праблем са здароўем ніколі не меў. Напярэдадні Дня інвалідаў мы сустрэліся […]

Продолжить чтение

Сонейка наша, Ганначка!

3 снежня ў Рэспубліцы Беларусь адзначаецца дзень інвалідаў Мілая, добрая, пяшчотная… Якія толькі эпітэты не ўзгадаеш, назіраючы за юнай асобай, што з пачуццём уласнай годнасці і прывабнасці пазірае на нас з фотаздымка. Нездарма ж такіх людзей называюць сонечнымі. Ганна РАЙ (тут жа і прозвішча шмат пра што гаворыць!) і сапраўды – нібы сонейка. Толькі адна […]

Продолжить чтение

Выбяры сабе работу па душы, і табе ні давядзецца працаваць ні аднаго дня ў сваім жыцці

  Так казаў вялікі Канфуцый. І з ім цалкам згодна прыватны прадпрымальнік, гаспадыня швейнай майстэрні “Шывок” Наталля Сяргееўна ЗЯЛКОЎСКАЯ.  Па спецыяльнасці яна швачка-закройшчыца – Віцебскае прафесійна-тэхнічнае вучылішча лёгкай прамысловасці скончыла з чырвоным дыпломам. Падавала вялікія надзеі: прапаноўвалі застацца ў гэтым горадзе, працаўладкаваць. Але маладой дзяўчыне заўсёды хацелася дадому – бліжэй да сваёй роднай вёсачкі Рум. […]

Продолжить чтение

Заўсёды на пазітыве

    Гэтага жыццярадаснага мужчыну з яскравай усмешкай у Валожыне і раёне добра ведаюць. Усё сваё жыццё Васілій Уладзіміравіч МАРЗАК прысвяціў працы з дзецьмі, а творчая душа знайшла сябе ў тэатральнай дзейнасці.

Продолжить чтение

Прафесія на стагоддзі

Вікторыя КІСЯЛЁВА трэці месяц працуе правізарам-інтэрнам у цэнтральнай раённай аптэцы № 123 РУП “Мінская фармацыя”. Малады спецыяліст шчыра прызнаецца: “Мне вельмі пашанцавала з калектывам!”. Дзяўчына вырасла на Смаргоншчыне. Прафесію выбрала ў 9-м класе, калі трэба было вызначыцца з профільнымі прадметамі на ЦТ. Прыслухалася да парады бацькі, які мудра адзначыў, што аптэкар – справа на стагоддзі. […]

Продолжить чтение

Можна – Гельнар, а можна проста… Валя

Яна даўно лічыць сябе беларускай, хоць з’явілася на свет у татарскай сям’і, дзе сярод сваякоў можна адшукаць туркаў, азербайджанцаў, рускіх… Апошнія 15 гадоў Гельнар Галіеўна МІШКАВЕЦ жыве ў вёсцы Мінці і адгукаецца і на імя, што значыцца ў пашпарце, і на больш звыклае для нас – Валя. Менавіта так калісьці назваў будучы муж. Ёй спадабалася, […]

Продолжить чтение

СОЛЬ ВАЛОЖЫНСКАЙ ЗЯМЛІ

…Мільгаюць дні, гады, дзесяцігоддзі. Змяняюцца пакаленні. Час і людзі робяць гісторыю, пра якую варта не толькі памятаць, але і ведаць яе. Рэдакцыя газеты сумесна з раённым аб’яднаннем прафсаюзаў працягваюць творчы праект пад назвай “Соль Валожынскай зямлі”. Задума з’явілася невыпадкова. Падчас правядзення ў красавіку 2015 года маштабнага прафсаюзнага мерапрыемства “Эстафета пакаленняў” ад шаноўных ветэранаў працы, што […]

Продолжить чтение

Жыву, каб любіць

Алена Іванаўна СЕМЯНЯГА з гонарам носіць тытул самага старэйшага жыхара вёскі Ганчары Вішнеўскага сельсавета. Невялікага росту, хударлявага складу,  яна ў свае 94 гады даволі спрытна рухаецца. Няпроста паверыць, але ўсё жыццё даволі кволая з выгляду жанчына адпрацавала на будоўлі – падавала майстрам раствор. Цяжкая праца з аднаго боку загартавала яе характар, з іншага – адняла […]

Продолжить чтение