Матэрыялы рубрыкі «Векапомнае»

Зашумела Алея памяцi…

Зашумела-Алея-памяці-2

    Мінулы тыдзень завяршыўся маштабнай акцыяй, у якой прынялі ўдзел дэпутацкі корпус раёна, прадстаўнікі грамадскіх аб’яднанняў Валожыншчыны, ветэраны вайны і працы, нераўнадушныя людзі. У пятніцу непадалёк вёскі Кражына была ўрачыста закладзена Алея памяці ахвяр вайны. 40 саджанцаў дрэў пачалі цягнуцца да мірнага неба як сімвал адвечнай перамогі жыцця над смерцю, памяці – над забыццём…
Чытаць далей »

Пакінуў у спадчыну касцёл

Пакінуў-у-спадчыну-касцёл-2

Генерал Эдвард Кавэрскі ў свой час нямала паспрыяў таму, каб у Івянцы з’явіўся касцёл св. Аляксея. У 2016 годзе польскі часопіс “Dziedzictwo Kresowie” надрукаваў успаміны пляменніка жонкі генерала.
Чытаць далей »

Вартуюць елкi векавы спакой…

100 гадоў таму па прасторах нашай зямлі кацілася навала Першай сусветнай вайны. Пасля яе засталіся аголеныя пагоркі, выкапаныя наспех акопы і траншэі, ды… могілкі. Амаль забытыя ў грамадстве, без крыжоў і іншых абазначэнняў, парослыя травой і мохам, непрыкметныя грудкі – месцы, дзе знайшлі апошні спачын салдаты-абаронцы.

Чытаць далей »

Сустрэча праз паўстагоддзя…

sustrecha

У гэтых людзей дарослыя дзеці і ўнукі, за плячамі – поўнае падзей жыццё. Але ўспаміны пра маленства і юнацтва ўсё адно застаюцца самымі яркімі. 11 “А” клас выпуску 1966 года СШ № 1 г. Валожына сустрэўся нядаўна, каб зноў вярнуцца ў тую незабыўную пару.
Чытаць далей »

Мiр для iх – паняцце святое…

 Паняцце “мір” успрымаецца прадстаўнікамі франтавога пакалення зусім інакш, чым разумеем яго мы. Перад Днём незалежнасці мы папрасілі ветэранаў падзяліцца ўспамінамі і развагамі з малодшымі пакаленнямі.

Леанід Аляксандравіч ІВАНЬКОЎ, Івянец:

– Члены партызанскай брыгады імя Калініна атрымалі заданне суправадзіць за лінію фронту маладых мабілізаваных салдат і 600 яўрэяў, якім пашчасціла ўратавацца ад смерці. Калі ў прыцемках прабіраліся каля нямецкіх дазорных вышак з кулямётчыкамі, нехта выпадкова зачапіў нагой расцягнуты над самай зямлёй сігнальны дрот. Фашысты адкрылі агонь. Партызан выратавала баявая вывучка, страцілі сваіх нямнога. Чытаць далей »

Свята, якое нiколi не застанецца ў мiнулым…

У далёкім 45-м, калі пышнай белай квеценню пеніліся сады, пад залпы трыумфальных салютаў пачала параднае шэсце па зямлі Вялікая Перамога. Яе набліжалі 1418 дзён і начэй. Справай святой лічылася аддаць жыццё за гэту такую жаданую і доўгачаканую падзею. А хто выжыў і вярнуўся з вогненнага пекла ў родны дом, той увесь свой век быў удзячны лёсу за вялікую ласку. Бо смерць не шкадавала ні старых, ні маладых. Нібы штыкі болю і журбы, узвышаюцца над зямлёй стромкія абеліскі ў памяць аб тых, хто загінуў у схватцы з фашызмам.

Прадстаўнікі дзясяткаў народнасцей і нацыянальнасцей з прастораў былога Савецкага Саюза паляглі на беларускай зямлі пад яе васільковым небам. Імёны многіх увекавечаны на помніках і мемарыяльных плітах. А нехта з герояў да гэтага часу невядомы. У крывавым месіве вайны цяжка было захаваць дакладныя звесткі пра кожнага змагара. Чытаць далей »

На фронце радавы 28-га пяхотнага палка Войска Польскага Мікалай Ігнацьевіч ШУМЕЙКА адваяваў толькі год

На фронце радавы 28-га пяхотнага палка Войска Польскага Мікалай Ігнацьевіч ШУМЕЙКА адваяваў толькі год – з кастрычніка 1944-га па лістапад 1945-га.

Аднак і гэтага часу хапіла, каб на ўсё жыццё займець статус інваліда Вялікай Айчыннай вайны. Тым не менш, па словах ветэрана, менавіта асколачнае раненне ўратавала яму жыццё – у жорсткім баі пад Берлінам, за тры дні да велічнай Перамогі, у адно імгненне ўсё яго цела кроватачыла. Асабліва пацярпелі левая рука і правая нага, таму давялося на працягу паўтара месяца яшчэ лячыцца: спачатку ў палявым шпіталі, а пасля ў бальніцы. Калі падужэў, адразу ж завітаў у штаб 9-й дывізіі, што размяшчалася ў польскім горадзе Познань. Чытаць далей »

Вайна крывавая i бязлiтасная

Дзень Перамогі. Дзень вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. Наш абавязак – даведацца як мага больш аб тых гадах, аб тым, як паводзілі сябе ў такіх складаных абставінах людзі, чаму і дзеля чаго яны не шкадавалі ні сіл, ні жыцця.

 Пра мужнасць беларусаў на фронце і ў тыле ворага напісаны кнігі, складзены песні, створаны кінафільмы і спектаклі. Шматлікія экспанаты музеяў сведчаць пра тое, што беларускі народ не стаў на калені перад захопнікамі, а захаваў годнасць. Чытаць далей »

Пад пякучым сонцам Афгана

12-02-2016-6

Падпалкоўнік у адстаўцы, баявы афіцэр, лётчык – усё гэта радкі з біяграфіі жыхара Валожына, воіна-інтэрнацыяналіста Рэніслава Часлававіча САВІЦКАГА. А пачыналася яго вайсковае жыццё ў горадзе Славянску Данецкай вобласці, дзе вучыўся ў лётным ваенным вучылішчы.

Розныя ваенныя канфлікты маюць адбітак на лёсе Савіцкага. Нават імя Рэніслаў прыйшло з фінскай вайны, у якой удзельнічаў дзядуля. Ён і закамандаваў назваць унука ў памяць аб тых падзеях. Вось толькі ці думаў стары Савіцкі, што Рэніславу таксама давядзецца ваяваць, мець баявыя ўзнагароды: ордэн “За службу Айчыне” 3-й ступені і медаль “За баявыя заслугі”. Чытаць далей »

Жыў мастак на Валожыншчыне

10 снежня спаўняецца 145 гадоў з дня нараджэння Фердынанда Рушчыца – мастака, графіка, тэатральнага дэкаратара і педагога.

Фердынанд Рушчыц нарадзіўся 10 снежня 1870 года ў маёнтку Багданаў Ашмянскага павета Віленскай губерні. Жывапісец, графік, тэатральны дэкаратар і педагог. Творчасць Рушчыца звязана з мастацкім жыццём Беларусі, Польшчы і Літвы.

Вучыўся ў Пецярбургскім універсітэце (1890-1892) і акадэміі мастацтваў (1892-1897). Прафесар школы прыгожых мастацтваў у Варшаве (1904-1907), Кракаўскай акадэміі мастацтваў (1907-1908). У 1919-1932 гадах – прафесар аддзялення прыгожых мастацтваў Віленскага ўніверсітэта. Лепшыя творы мастака – карціны “Зямля” (1898), “Млын” (1899), “Каля касцёла” (1899), “Вясна” (1907) і іншыя. Чытаць далей »

Юбілей дастойнага чалавека…

У пачатку верасня адзначыў свой 90-ы Дзень нараджэння жыхар вёскі Сакаўшчына Мікалай Рыгоравіч ГАРНАСТАЙ. Гадоў такіх яму ні за што не дасі, бо мужчына, нягледзячы на складанасці лёсу, не страціў маладосці душы і не прад’яўляе грамадству і блізкаму асяроддзю ніякіх прэтэнзій.

 Актыўная жыццёвая пазіцыя гэтага чалавека можа служыць прыкладам больш маладым людзям. Мікалай Рыгоравіч з усёй адказнасцю рыхтуецца прыняць удзел у выбарах Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Ён упэўнены, што самы правільны выбар беларусаў – стабільнасць, незалежнасць і мір. Чытаць далей »

Успаміны трывожаць сэрца

 Мне было дзевяць гадоў, калі пачалася Вялікая Айчынная вайна. 22 чэрвеня 1941 года скончылася часіна радаснага дзяцінства.

 Дзіцячая памяць надзіва ўчэпістая, ды і былыя расказы бацькоў дазваляюць аднавіць карціну тых страшных дзён. Каб выказаць свае пачуцці, дасылаю вам успаміны, якія да гэтай пары трывожаць сэрца. Чытаць далей »

Батальён, якi ратаваў жыццi…

Падчас баёў летам 1944 года на тэрыторыі Валожынскага раёна некаторы час дзейнічаў 4-ы асобны медыка-санітарны батальён 5-й гвардзейскай стралковай дывізіі. Бітвы ў гэтых месцах ішлі бязлітасныя, ваенныя медыкі працавалі днём і ўначы. Як маглі, яны ратавалі параненых, якія траплялі ў медсанбат непасрэдна з поля бою.

Мне ў рукі патрапілі копіі ўнікальных дакументаў, складзеных вайскоўцамі медсанбата, якія тычацца дзейнасці гэтага падраздзялення ў ліпені 1944 года на Валожынскай зямлі. Чытаць далей »

Адзнака ратнага подзвігу

адзнака ратнага

3 ліпеня, калі наша краіна адзначала 71-ю гадавіну вызвалення ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў і Дзень Незалежнасці Рэспублікі Беларусь, у гарадскім скверы райцэнтра прайшоў урачысты мітынг, прысвечаны адкрыццю помніка воінам-інтэрнацыяналістам, нашым землякам, якія выконвалі свой воінскі абавязак далёка за межамі Радзімы, у Афганістане.

Чытаць далей »

ПАМЯЦI ТРЫВАЛАЯ НIЦЬ

памяці трывалая

Мемарыял у памяць бязвінных ахвяр Вялікай Айчыннай вайны адкрылі 2 ліпеня ў Валожыне.

 

Новы помнік размешчаны на тэрыторыі былога гарадскога стадыёна, паміж вуліцамі Набярэжная і Беларуская. На вялікай плошчы колішняга спартыўнага аб’екта зараз закладзены малады парк. Месца, авеянае трагізмам, выклікае ў сэрцы асаблівую скруху. Тут у гады вайны акупанты расстрэльвалі мірных жыхароў. Няўмольны час схаваў след той жудаснай трагедыі. Аднак балючая памяць не суцішалася сем дзесяцігоддзяў.

Чытаць далей »

Чацвёртае пакаленне

Нашы бацькі і дзяды, быццам у прадчуванні будучага складанага лёсу, мужнелі не па гадах. Многае не дадзена было ім знаць. Напрыклад, што жыццё большасці з іх абарвецца вельмі рана, а некаторым з выжыўшых давядзецца стаць заснавальнікамі слаўных сямейных дынастый.

…Самым рамантычным заняткам у пару юнацтва Валянціна Васільевіча Мядзведзева лічылася прафесія ваеннага лётчыка. “Сталінскія сокалы” – узнёсла называлі тых, хто падымаў у неба магутныя самалёты. Валянцін больш за ўсё жадаў быць сярод тых, хто абараняў паветраныя рубяжы Радзімы, хацелася праяўляць самаахвярнасць, гераізм, вынослівасць. Хутка давялося на справе даказаць сваю гатоўнасць да подзвігаў… Чытаць далей »


приёмная главного редактора


   
Powered by WordPress | Compare Best Sprint Phone Deals Online. | Thanks to Credit Card Deals, Best CD Rates and Sell cars