Матэрыялы рубрыкі «Землякоў славутыя імёны»

У камандзе чэмпіёнаў

    29 кастрычніка калектыў Дэпартамента аховы адзначыць 66-ю гадавіну службы. Сёння Дэпартамент аховы – гэта моцны, высокапрафесіянальны калектыў аднадумцаў. Бяссонныя ночы, выезды па трывожных сігналах, штосекундная гатоўнасць прыйсці на дапамогу – вось іх паўсядзённая работа, якая падпарадкавана адзінай мэце – забяспечыць спакой грамадзян. Чытаць далей »

Паўстагоддзя не мяжа, калі працуеш на ніве мастацтва

4 кастрычніка споўнілася 50 гадоў працоўнай дзейнасці выкладчыка па класе баяна, нязменнага кіраўніка духавога аркестра Валожынскай дзіцячай школы мастацтваў Уладзіміра Мікалаевіча ГРУКА. Лічба ўнушальная: паўстагоддзя на ніве мастацтва! Чытаць далей »

Сцяпан Усцінавіч Сабко: “Людзі – галоўны здабытак і капітал”

    …Мільгаюць дні, гады, дзесяцігоддзі. Змяняюцца пакаленні. Час і людзі робяць гісторыю, пра якую варта не толькі памятаць, але і ведаць яе. Рэдакцыя газеты сумесна з раённым аб’яднаннем прафсаюзаў працягваюць творчы праект пад назвай “Соль Валожынскай зямлі”. Задума з’явілася невыпадкова. Падчас правядзення ў красавіку 2015 года маштабнага прафсаюзнага мерапрыемства “Эстафета пакаленняў” ад шаноўных ветэранаў працы, што былі запрошаны на ўрачыстасць, не раз давялося пачуць, як іх кранаюць такія сустрэчы. А колькі прыемнай асалоды на душы яны атрымліваюць ад звычайнай паштоўкі ад колішняга працоўнага калектыву. Ну а запрашэнне падзяліцца назапашаным вопытам з маладымі калегамі – і ўвогуле ажыўляе, надае бадзёрасці, узнімае настрой. Падумалася: наколькі важныя для чалавека, які сваімі працоўнымі здабыткамі праславіў раён, увага і ўсведамленне таго, што праз гады цябе памятаюць, табой ганарацца, з цябе бяруць прыклад. Чытаць далей »

Мікалай Сцяпанавіч Шчуцкі: “Я – шчаслівы чалавек…”

…Мільгаюць дні, гады, дзесяцігоддзі. Змяняюцца пакаленні. Час і людзі робяць гісторыю, пра якую варта не толькі памятаць, але і ведаць яе. Рэдакцыя газеты сумесна з раённым аб’яднаннем прафсаюзаў працягваюць творчы праект пад назвай “Соль Валожынскай зямлі”. Задума з’явілася невыпадкова. Падчас правядзення ў красавіку 2015 года маштабнага прафсаюзнага мерапрыемства “Эстафета пакаленняў” ад шаноўных ветэранаў працы, што былі запрошаны на ўрачыстасць, не раз давялося пачуць, як іх кранаюць такія сустрэчы. А колькі прыемнай асалоды на душы яны атрымліваюць ад звычайнай паштоўкі ад колішняга працоўнага калектыву. Ну а запрашэнне падзяліцца назапашаным вопытам з маладымі калегамі – і ўвогуле ажыўляе, надае бадзёрасці, узнімае настрой. Падумалася: наколькі важныя для чалавека, які сваімі працоўнымі здабыткамі праславіў раён, увага і ўсведамленне таго, што праз гады цябе памятаюць, табой ганарацца, з цябе бяруць прыклад. Чытаць далей »

Дзень добры, малая радзіма!

Для жыхароў раёна прыезд знакамітага земляка, Героя Расіі Аляксея Мікалаевіча Бацяна – заўсёды падзея. “Наш чалавек-легенда” – так з поўным правам называюць разведчыка валожынцы, якія знаёмы з яго біяграфіяй. Чытаць далей »

Валожын у сэрцы назаўсёды

    “Былых валожынцаў не бывае”, – сцвярджае жанчына, большая палова жыцця якой прайшла за тысячы кіламетраў ад радзімы. Але нават у самых аддаленых кутках былога Савецкага Саюза і за яго межамі (а паездзіць давялося!) Алена Антонаўна ПАСЕКА не забывала пра невялікі гарадок на Міншчыне з яго гістарычнымі, архітэктурнымі, побытавымі і моўнымі адметнасцямі. Чытаць далей »

Валянціна Фамінічна ШАВЯРДА: “Я ганаруся, што стала ўрачом”

Валянціна Фамінічна ШАВЯРДА амаль чатыры дзясяткі гадоў стаяла на варце аховы здароўя маленькіх жыхароў Валожыншчыны: з 1974-га па 1991-ы была раённым педыятрам, а пасля – намеснікам галоўнага ўрача райбальніцы па дзяцінстве і родадапамозе. За вялікія працоўныя заслугі перад дзяржавай і грамадствам узнагароджана ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга. А колькі падзяк і грамат – не злічыць. Галоўны дэвіз – “Не нашкодзь!” – В. Ф. Шавярда пранесла праз усё жыццё, кожны дзень дорачы радасць вылячэння сваім пацыентам і іх бацькам. “Я ганаруся, што стала ўрачом, – з пачуццём задавальнення расказвае Валянціна Фамінічна. – А чаму? Стаю на аўтобусным прыпынку, спыняецца легкавушка – вадзіцель ветліва запрашае падвезці. Я адказваю, што не саджуся ў чужыя машыны. Чуецца голас: “Чаму ж чужая?! За рулём мужчына, якому Вы выратавалі жыццё. Сядайце, мы Вас давязём, куды трэба”. Ці еду ў аўтобусе. Жанчына на ўвесь салон крычыць: “А вы ведаеце, хто гэта сядзіць? Шавярда Валянціна Фамінічна”. Я ёй кажу: “Ну што Вы крычыце?” “Дык яна ж у Войштавічах выратавала майго сына. Гэта яна, во!” – гучыць у працяг размовы… А прайшло з таго моманту больш за 40 гадоў”. Чытаць далей »

Творчы праект: Соль валожынскай зямлі

    …Мільгаюць дні, гады, дзесяцігоддзі. Змяняюцца пакаленні. Час і людзі робяць гісторыю, пра якую варта не толькі памятаць, але і ведаць яе. Рэдакцыя газеты сумесна з раённым аб’яднаннем прафсаюзаў працягваюць творчы праект над назвай “Соль Валожынскай зямлі”. Задума з’явілася невыпадкова. Падчас правядзення ў красавіку 2015 года маштабнага прафсаюзнага мерапрыемства “Эстафета пакаленняў” ад шаноўных ветэранаў працы, што былі запрошаны на ўрачыстасць, не раз давялося пачуць, як іх кранаюць такія сустрэчы. А колькі прыемнай асалоды на душы яны атрымліваюць ад звычайнай паштоўкі ад колішняга працоўнага калектыву. Ну а запрашэнне падзяліцца назапашаным вопытам з маладымі калегамі – і ўвогуле ажыўляе, надае бадзёрасці, узнімае настрой. Падумалася: наколькі важныя для чалавека, які сваімі працоўнымі здабыткамі праславіў раён, увага і ўсведамленне таго, што праз гады цябе памятаюць, табой ганарацца, з цябе бяруць прыклад. Чытаць далей »

Творчы праект: Соль валожынскай зямлі

    …Мільгаюць дні, гады, дзесяцігоддзі. Змяняюцца пакаленні. Час і людзі робяць гісторыю, пра якую не толькі варта памятаць, але і ведаць. Рэдакцыя газеты сумесна з раённым аб’яднаннем прафсаюзаў распачынаюць творчы праект над назвай “Соль Валожынскай зямлі”. Задума з’явілася невыпадкова. Падчас правядзення ў красавіку 2015 года маштабнага прафсаюзнага мерапрыемства “Эстафета па­каленняў” ад шаноўных ветэранаў працы, што былі запрошаны на ўрачыстасць, не раз давялося пачуць, як іх кранаюць такія сустрэчы. А колькі прыемнай асалоды на душы яны атрымліваюць ад звычайнай паштоўкі ад колішняга працоўнага калектыву. Ну а запрашэнне падзяліцца назапашаным вопытам з маладымі калегамі – і ўвогуле ажыўляе, надае бадзёрасці, узнімае настрой. Падумалася: наколькі важ­ныя для чалавека, які сваімі працоўнымі здабыткамі праславіў раён, увага і ўсведамленне таго, што праз гады цябе памятаюць, табой ганарацца, з цябе бяруць прыклад.

    На нашай Валожыншчыне жыве нямала ганаровых людзей, адзначаных дзяржаўнымі ордэнамі, ме­далямі, граматамі. Усе яны ў свой час самааддана працавалі дзеля дабрабыту і росквіту валожын­скага краю і ўнеслі варты ўклад у яго станаўленне. Зараз знаходзяцца на заслужаным адпачынку, але застаюцца ўсё такімі ж актыўнымі і патрэбнымі грамадству, бо з’яўляюцца прыкладам пра­цавітасці, адказнага стаўлення да даручанага ўчастка работы, улюбёнасці ў сваю справу, якой прысвяцілі жыццё. Радзіма годна адзначыла працоўныя подзвігі, і яны без перабольшвання – гонар і слава раёна. Пра такіх гавораць: соль зямлі.

 Гады-былі-цяжкія,-але-цікавыя...

Браніслава Канстанцінаўна ХАДЗІНСКАЯ:

“ГАДЫ БЫЛІ ЦЯЖКІЯ, АЛЕ ЦІКАВЫЯ…”

    Уся працоўная біяграфія гэтай паважа­най жанчыны звязана з родным раёнам. Нарад­зілася ў невялікай вё­сачцы Навасады Сугваз­даўскага сельсавета. І хто б мог уявіць, што з ця­гам часу будзе ў ім стар­шынстваваць?! За вялікі ўклад у сацыяльна-эка­намічнае развіццё раёна і Мінскай вобласці Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнкі Браніслава Канстан­цінаўна ўзнагароджана медалём “За працоўныя заслугі”. Тройчы адзначалася Ганаровымі граматамі Мінскага аблас­нога выканаўчага камітэта, а перад выхадам на заслужаны адпачынак мела больш чым 35 гадоў працоўнага стажу і 5-ы клас дзяржслужачага. Выбіралася дэпутатам Мінскага аб­ласнога Савета дэпутатаў па Вішнеўскай выбарчай акрузе.

Адказнасць, дысцы­плінаванасць і прыстойна­сць – асноўны крытэрый ацэнкі работы, якім кіра­валася па жыцці. Яна з разуменнем ставілася да людзей: як патрабавала, так і дапамагала, была строгай, а дзе трэба – з гумарам. Усе ведалі, што слова Хадзінскай – закон, бо гэты чалавек канкрэт­ны і спраўны.

Браніслава Канстан­цінаўна ўспамінае канец 80-х, калі працавала на­меснікам па кадрах рай­саюза і ўзначальвала партыйную арганізацыю. У пярвічцы налічвалася 150 камуністаў, тавараў не хапала – усё прада­валася па візітках, купо­нах, а кадры шукалі па ўсім раёне. Рабочы дзень доўжыўся па 12 і больш гадзін. Гады былі цяж­кія, але цікавыя.

Асабліва плённай была работа Б. К. Хадзінскай падчас яе старшынства ў Вішнеўскім, а пасля Сугваздаўскім сельсаве­тах. У Вішневе першай у раёне пачала гарадзіць могільнікі: арганізоўвалі суботнікі, усё рабілі сваімі сіламі. Паступо­ва прыхінуліся многія: дапамагалі арганізацыі, людзі прыходзілі, кас­цёл і царква далучыліся. Добрай справай для вя­скоўцаў стала адкрыццё Дома сацыяльных паслуг у Лінках на базе закры­тай школы, пасля тут нават праводзілі рэспу­бліканскія курсы. Яшчэ адна вельмі важная падзея – перапахаван­не знакамітай паэтэсы Канстанцыі Буйло, якое адбылося 21 мая 1989 года. У мястэчка завіталі прадстаўнікі Цэнтраль­нага і абласнога Камітэта Камуністычнай партыі, прыехалі Ніл Гілевіч і Заір Азгур, члены Саюза пісьменнікаў Беларусі. А колькі радасці для баць­коў і дзяцей прынесла ад­крыццё новага дзіцячага садка! Стары быў разлі­чаны на 25 выхаванцаў, і ў дашкольную ўстанову існавала чарга: у вёсцы ж на той час налічвалася 82 дзіцяці. За восем га­доў яе кіраўніцтва Віш­неўшчына непазнавальна змянілася. І сёння мяс­цовыя жыхары, узгадва­ючы былога старшыню сельвыканкама, зазна­чаюць, што за ўсё зро­бленае на іх зямлі Б. К. Хадзінскай пры жыцці можна паставіць помнік.

Зусім іншы малюнак паўстаў перад Бранісла­вай Канстанцінаўнай, калі ў 1997 годзе прапа­навалі ўзначаліць Сугваз­даўскі сельвыканкам. Успамінае: “Тры дні пла­кала: куды я патрапіла, у нейкую нетру… За шко­лай – вялікая куча смец­ця, у Адамполле прыеха­ла – там звалка гадамі ляжала пасярэдзіне вёскі. Будынак сельвы­канкама не ацяпляўся, у клубе і дзіцячым садку правалілася падлога, на могільніках – у Цябутах, Ласокіне і Ясьманаўцах – не пралезці, усё паза­растала. Сродкаў няма, ды і людзі зусім іншыя, цяжкія на пад’ём”.

Пачала з навядзення парадку на зямлі. Да ра­боты далучыла ўвесь ак­тыў: дырэктара школы, загадчыка дзіцячага сад­ка, дэпутатаў. Вялікую дапамогу тэхнікай ака­зваў кіраўнік мясцо­вай гаспадаркі Валерый Фёдаравіч Селівон. Пад­трымалі старшыню зем­леўпарадчык Валянціна Іванаўна Радына, стара­сты вёсак Цябуты Рыгор Антонавіч Красоўскі, Ла­сокіна – Зянон Адамавіч Пратасевіч, Мяжэйкі – Франц Георгіевіч Прата­севіч. З цягам часу пабу­давалі новую кацельню, і цяпло прыйшло ў ад­міністрацыйны будынак, у клубе замянілі вокны і паклалі падлогу.

Вялікай праблемай для Сугваздаў заўсёды была вада, бо грунтовыя воды размешчаны вельмі глыбока. “Аднойчы вы­рашылі нарэшце дабрацца да вады: 60 труб загналі ў зямлю, а яе ўсё няма”, – узгадвае Б. К. Хадзін­ская. Вось тады і было вырашана замяніць 1,5 кіламетра водаправода па вёсцы. Вада прыйшла ў дзіцячы садок: дагэтуль яе прывозілі ў ёмістас­цях. Водакалонка з’явіла­ся ў вёсцы Камароўка, у Паліксаўшчыне была па­будавана новая свідравіна, а ў Захажэве – капітальна адрамантавана.

Паступова і сугваздаў­цы змянілі погляды і ад­носіны да свайго куточ­ка маленькай радзімы. Пачалі добраўпарадкоў­ваць сядзібы і падвор­кі, чысціня прапісалася на вуліцах. Традыцый­нымі сталі Святы вёсак, Дні пажылых людзей, ветэранскія агеньчыкі. У сельсавеце налічваў­ся 21 населены пункт, і Браніслава Канстан­цінаўна старалася адзін раз у месяц абавязкова пабываць у кожнай вё­сачцы, сустрэцца з люд­зьмі сам-насам, пагута­рыць-паразважаць, каб ведаць, што іх хвалюе.

Чалавек актыўнай грамадзянскай пазіцыі, яна часта выступала на канферэнцыях, справаз­дачна-выбарных сходах, сесіях раённага Савета дэпутатаў, ніколі не ба­ялася сказаць, а калі трэба, і пакрытыкаваць – галоўнае, каб на ка­рысць. Таму да яе прыс­лухоўваліся, з ёй лічылі­ся, з яе бралі прыклад. Так было заўсёды, так адбываецца і зараз. Хоць няма ўжо ні сельсавета, ні гаспадаркі, дзверы дома Хадзінскай ніколі не зачыняюцца – цяпер сюды ідуць за парадай. І не толькі. Браніслава Канстанцінаўна асвоіла не зусім звыклае для жанчыны рамяство – вэнджанне. Справу робі­ць дэталёва, па даўней­шых рэцэптах, нават спецыяльную сыравіну нарыхтоўвае – маліннік, вольху, ядловец. Мяса атрымліваецца вельмі смачнае і пахучае. Гэта могуць пацвердзіць усе, хто да яе звяртаецца, бо нікому Браніслава Кан­станцінаўна не адмаўляе. Кажа, што трэба дапа­магаць блізкаму, быць добрым і спагадлівым. А дзякуючы гэтым про­стым чалавечым якасцям толькі добрым словам і праз гады ўспамінаюць пра яе людзі.

Алена ЗАЛЕСКАЯ

Фота з архіва рэдакцыі

Радзіме адданы душою навек

Сёння адзначаецца Дзень абаронцаў Айчыны!

23 лютага таксама спаўняецца 100 гадоў Узброеным Сілам Рэспублікі Беларусь

    Напярэдадні велічнай даты мы сустрэліся з нашым земляком – начальнікам упраўлення тэрытарыяль­най абароны, намеснікам начальніка Генеральнага штаба Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь Андрэем Аляксандравічам ПАСЕКАМ. Чытаць далей »

Любім, ганарымся, помнім…

Пайшоў другі год, як не стала беларускага вучонага, знакамітага сына зямлі валожынскай Якава Валянцінавіча Радыны. 1 снежня яму споўніўся б 71 год. Каб ушанаваць памяць пра чалавека, які прысвяціў жыццё служэнню айчыннай навуцы, родныя, сябры, калегі сабраліся на яго малой радзіме – у вёсцы Брылькі, дзе адбылося ўрачыстае адкрыццё мемарыяльнай дошкі. Цяпер кожны, хто акажацца побач з домам № 64, мае магчымасць даведацца, што менавіта тут з’явіўся на свет прафесар-матэматык, член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук, аўтар мноства навуковых прац, падручнікаў, дапаможнікаў… Чытаць далей »

Захапленне стала прызваннем

      За час свайго існавання сталічны рэгіён узбагаціўся безліччу славутых імён. Нашы землякі зрабілі ўклад у развіццё навукі і тэхнікі, дасягнулі высокіх вынікаў у спорце, папоўнілі культуру і праславілі Беларусь на ўвесь свет. Ідуць гады – і з’яўляюцца новыя людзі, якія сваімі талентамі і ведамі працягваюць ганаровы летапіс роднага краю. Чытаць далей »

У гонар Канстанціна Паплаўскага

26 красавіка ў Івянцы адбыўся III адкрыты рэгіянальны фестываль-конкурс выканаўцаў на народных інструментах імя Канстанціна Паплаўскага, прымеркаваны да 105-годдзя з дня нараджэння нашага знакамітага земляка.
Чытаць далей »

Славутыя асобы Валожыншчыны

    Мая Беларусь… Не голас, сэрца вымаўляе гэтыя словы з любоўю, з гонарам, з душэўнай пяшчотай. Тут наша мінуўшчына, тут нашы карані, тут напеўная родная мова. Тут жывём мы!

    Каб любіць сваю родную зямлю, трэба ведаць яе гісторыю, геаграфію, звычаі, традыцыі – усё тое, што завецца спадчынай. Але галоўны наш скарб – людзі. У першую чаргу гэта асобы, якімі землякі ганарацца асабліва. Ёсць такія і на Яршэвіцкай зямлі. Я хачу расказаць жыхарам раёна пра трох выхадцаў з нашай малой радзімы, трох навукоўцаў, што напружана працуюць кожны ў сваёй галіне, уносячы важкі ўклад у развіццё краіны. У год навукі гэты аповед будзе дарэчы…

Чытаць далей »

За высокiя паказчыкi

ў службовай дзейнасці і паспяховае выкананне задач, якія стаяць перад органамі ўнутраных спраў Указам Прэзідэнта А. Р. Лукашэнкі медалём “За бездакорную службу” III ступені ўзнагароджаны Вячаслаў Браніслававіч Горбач – міліцыянер-дзяжурны ізалятара часовага ўтрымання. Чытаць далей »

СIМВАЛ ЭПОХI – ЗОЯ МАКАРАЎНА ЗАДОРА

Яе зорка ўзышла 85 гадоў таму, калі  4 студзеня 1932 года ў вёсцы Парэчча Аршанскага раёна на Віцебшчыне нарадзілася дзяўчынка Зоя Задора. А праз 50 гадоў у жанчыны з’явілася рэальная зорка Героя –  26 сакавіка 1982 года Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ёй было прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і залатога медаля “Серп і Молат”.

Чытаць далей »


приёмная главного редактора


   
Powered by WordPress | Compare Best Sprint Phone Deals Online. | Thanks to Credit Card Deals, Best CD Rates and Sell cars