Матэрыялы рубрыкі «Землякоў славутыя імёны»

Валожын у сэрцы назаўсёды

валожын-у-сэрцы

    “Былых валожынцаў не бывае”, – сцвярджае жанчына, большая палова жыцця якой прайшла за тысячы кіламетраў ад радзімы. Але нават у самых аддаленых кутках былога Савецкага Саюза і за яго межамі (а паездзіць давялося!) Алена Антонаўна ПАСЕКА не забывала пра невялікі гарадок на Міншчыне з яго гістарычнымі, архітэктурнымі, побытавымі і моўнымі адметнасцямі. Чытаць далей »

Валянціна Фамінічна ШАВЯРДА: “Я ганаруся, што стала ўрачом”

я-ганаруся

Валянціна Фамінічна ШАВЯРДА амаль чатыры дзясяткі гадоў стаяла на варце аховы здароўя маленькіх жыхароў Валожыншчыны: з 1974-га па 1991-ы была раённым педыятрам, а пасля – намеснікам галоўнага ўрача райбальніцы па дзяцінстве і родадапамозе. За вялікія працоўныя заслугі перад дзяржавай і грамадствам узнагароджана ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга. А колькі падзяк і грамат – не злічыць. Галоўны дэвіз – “Не нашкодзь!” – В. Ф. Шавярда пранесла праз усё жыццё, кожны дзень дорачы радасць вылячэння сваім пацыентам і іх бацькам. “Я ганаруся, што стала ўрачом, – з пачуццём задавальнення расказвае Валянціна Фамінічна. – А чаму? Стаю на аўтобусным прыпынку, спыняецца легкавушка – вадзіцель ветліва запрашае падвезці. Я адказваю, што не саджуся ў чужыя машыны. Чуецца голас: “Чаму ж чужая?! За рулём мужчына, якому Вы выратавалі жыццё. Сядайце, мы Вас давязём, куды трэба”. Ці еду ў аўтобусе. Жанчына на ўвесь салон крычыць: “А вы ведаеце, хто гэта сядзіць? Шавярда Валянціна Фамінічна”. Я ёй кажу: “Ну што Вы крычыце?” “Дык яна ж у Войштавічах выратавала майго сына. Гэта яна, во!” – гучыць у працяг размовы… А прайшло з таго моманту больш за 40 гадоў”. Чытаць далей »

Творчы праект: Соль валожынскай зямлі

Я-ўсё-жыццё-механік...-з-дыпломам-заатэхніка

    …Мільгаюць дні, гады, дзесяцігоддзі. Змяняюцца пакаленні. Час і людзі робяць гісторыю, пра якую варта не толькі памятаць, але і ведаць яе. Рэдакцыя газеты сумесна з раённым аб’яднаннем прафсаюзаў працягваюць творчы праект над назвай “Соль Валожынскай зямлі”. Задума з’явілася невыпадкова. Падчас правядзення ў красавіку 2015 года маштабнага прафсаюзнага мерапрыемства “Эстафета пакаленняў” ад шаноўных ветэранаў працы, што былі запрошаны на ўрачыстасць, не раз давялося пачуць, як іх кранаюць такія сустрэчы. А колькі прыемнай асалоды на душы яны атрымліваюць ад звычайнай паштоўкі ад колішняга працоўнага калектыву. Ну а запрашэнне падзяліцца назапашаным вопытам з маладымі калегамі – і ўвогуле ажыўляе, надае бадзёрасці, узнімае настрой. Падумалася: наколькі важныя для чалавека, які сваімі працоўнымі здабыткамі праславіў раён, увага і ўсведамленне таго, што праз гады цябе памятаюць, табой ганарацца, з цябе бяруць прыклад. Чытаць далей »

Творчы праект: Соль валожынскай зямлі

Гады-былі-цяжкія,-але-цікавыя...

    …Мільгаюць дні, гады, дзесяцігоддзі. Змяняюцца пакаленні. Час і людзі робяць гісторыю, пра якую не толькі варта памятаць, але і ведаць. Рэдакцыя газеты сумесна з раённым аб’яднаннем прафсаюзаў распачынаюць творчы праект над назвай “Соль Валожынскай зямлі”. Задума з’явілася невыпадкова. Падчас правядзення ў красавіку 2015 года маштабнага прафсаюзнага мерапрыемства “Эстафета па­каленняў” ад шаноўных ветэранаў працы, што былі запрошаны на ўрачыстасць, не раз давялося пачуць, як іх кранаюць такія сустрэчы. А колькі прыемнай асалоды на душы яны атрымліваюць ад звычайнай паштоўкі ад колішняга працоўнага калектыву. Ну а запрашэнне падзяліцца назапашаным вопытам з маладымі калегамі – і ўвогуле ажыўляе, надае бадзёрасці, узнімае настрой. Падумалася: наколькі важ­ныя для чалавека, які сваімі працоўнымі здабыткамі праславіў раён, увага і ўсведамленне таго, што праз гады цябе памятаюць, табой ганарацца, з цябе бяруць прыклад.

    На нашай Валожыншчыне жыве нямала ганаровых людзей, адзначаных дзяржаўнымі ордэнамі, ме­далямі, граматамі. Усе яны ў свой час самааддана працавалі дзеля дабрабыту і росквіту валожын­скага краю і ўнеслі варты ўклад у яго станаўленне. Зараз знаходзяцца на заслужаным адпачынку, але застаюцца ўсё такімі ж актыўнымі і патрэбнымі грамадству, бо з’яўляюцца прыкладам пра­цавітасці, адказнага стаўлення да даручанага ўчастка работы, улюбёнасці ў сваю справу, якой прысвяцілі жыццё. Радзіма годна адзначыла працоўныя подзвігі, і яны без перабольшвання – гонар і слава раёна. Пра такіх гавораць: соль зямлі.

 Гады-былі-цяжкія,-але-цікавыя...

Браніслава Канстанцінаўна ХАДЗІНСКАЯ:

“ГАДЫ БЫЛІ ЦЯЖКІЯ, АЛЕ ЦІКАВЫЯ…”

    Уся працоўная біяграфія гэтай паважа­най жанчыны звязана з родным раёнам. Нарад­зілася ў невялікай вё­сачцы Навасады Сугваз­даўскага сельсавета. І хто б мог уявіць, што з ця­гам часу будзе ў ім стар­шынстваваць?! За вялікі ўклад у сацыяльна-эка­намічнае развіццё раёна і Мінскай вобласці Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнкі Браніслава Канстан­цінаўна ўзнагароджана медалём “За працоўныя заслугі”. Тройчы адзначалася Ганаровымі граматамі Мінскага аблас­нога выканаўчага камітэта, а перад выхадам на заслужаны адпачынак мела больш чым 35 гадоў працоўнага стажу і 5-ы клас дзяржслужачага. Выбіралася дэпутатам Мінскага аб­ласнога Савета дэпутатаў па Вішнеўскай выбарчай акрузе.

Адказнасць, дысцы­плінаванасць і прыстойна­сць – асноўны крытэрый ацэнкі работы, якім кіра­валася па жыцці. Яна з разуменнем ставілася да людзей: як патрабавала, так і дапамагала, была строгай, а дзе трэба – з гумарам. Усе ведалі, што слова Хадзінскай – закон, бо гэты чалавек канкрэт­ны і спраўны.

Браніслава Канстан­цінаўна ўспамінае канец 80-х, калі працавала на­меснікам па кадрах рай­саюза і ўзначальвала партыйную арганізацыю. У пярвічцы налічвалася 150 камуністаў, тавараў не хапала – усё прада­валася па візітках, купо­нах, а кадры шукалі па ўсім раёне. Рабочы дзень доўжыўся па 12 і больш гадзін. Гады былі цяж­кія, але цікавыя.

Асабліва плённай была работа Б. К. Хадзінскай падчас яе старшынства ў Вішнеўскім, а пасля Сугваздаўскім сельсаве­тах. У Вішневе першай у раёне пачала гарадзіць могільнікі: арганізоўвалі суботнікі, усё рабілі сваімі сіламі. Паступо­ва прыхінуліся многія: дапамагалі арганізацыі, людзі прыходзілі, кас­цёл і царква далучыліся. Добрай справай для вя­скоўцаў стала адкрыццё Дома сацыяльных паслуг у Лінках на базе закры­тай школы, пасля тут нават праводзілі рэспу­бліканскія курсы. Яшчэ адна вельмі важная падзея – перапахаван­не знакамітай паэтэсы Канстанцыі Буйло, якое адбылося 21 мая 1989 года. У мястэчка завіталі прадстаўнікі Цэнтраль­нага і абласнога Камітэта Камуністычнай партыі, прыехалі Ніл Гілевіч і Заір Азгур, члены Саюза пісьменнікаў Беларусі. А колькі радасці для баць­коў і дзяцей прынесла ад­крыццё новага дзіцячага садка! Стары быў разлі­чаны на 25 выхаванцаў, і ў дашкольную ўстанову існавала чарга: у вёсцы ж на той час налічвалася 82 дзіцяці. За восем га­доў яе кіраўніцтва Віш­неўшчына непазнавальна змянілася. І сёння мяс­цовыя жыхары, узгадва­ючы былога старшыню сельвыканкама, зазна­чаюць, што за ўсё зро­бленае на іх зямлі Б. К. Хадзінскай пры жыцці можна паставіць помнік.

Зусім іншы малюнак паўстаў перад Бранісла­вай Канстанцінаўнай, калі ў 1997 годзе прапа­навалі ўзначаліць Сугваз­даўскі сельвыканкам. Успамінае: “Тры дні пла­кала: куды я патрапіла, у нейкую нетру… За шко­лай – вялікая куча смец­ця, у Адамполле прыеха­ла – там звалка гадамі ляжала пасярэдзіне вёскі. Будынак сельвы­канкама не ацяпляўся, у клубе і дзіцячым садку правалілася падлога, на могільніках – у Цябутах, Ласокіне і Ясьманаўцах – не пралезці, усё паза­растала. Сродкаў няма, ды і людзі зусім іншыя, цяжкія на пад’ём”.

Пачала з навядзення парадку на зямлі. Да ра­боты далучыла ўвесь ак­тыў: дырэктара школы, загадчыка дзіцячага сад­ка, дэпутатаў. Вялікую дапамогу тэхнікай ака­зваў кіраўнік мясцо­вай гаспадаркі Валерый Фёдаравіч Селівон. Пад­трымалі старшыню зем­леўпарадчык Валянціна Іванаўна Радына, стара­сты вёсак Цябуты Рыгор Антонавіч Красоўскі, Ла­сокіна – Зянон Адамавіч Пратасевіч, Мяжэйкі – Франц Георгіевіч Прата­севіч. З цягам часу пабу­давалі новую кацельню, і цяпло прыйшло ў ад­міністрацыйны будынак, у клубе замянілі вокны і паклалі падлогу.

Вялікай праблемай для Сугваздаў заўсёды была вада, бо грунтовыя воды размешчаны вельмі глыбока. “Аднойчы вы­рашылі нарэшце дабрацца да вады: 60 труб загналі ў зямлю, а яе ўсё няма”, – узгадвае Б. К. Хадзін­ская. Вось тады і было вырашана замяніць 1,5 кіламетра водаправода па вёсцы. Вада прыйшла ў дзіцячы садок: дагэтуль яе прывозілі ў ёмістас­цях. Водакалонка з’явіла­ся ў вёсцы Камароўка, у Паліксаўшчыне была па­будавана новая свідравіна, а ў Захажэве – капітальна адрамантавана.

Паступова і сугваздаў­цы змянілі погляды і ад­носіны да свайго куточ­ка маленькай радзімы. Пачалі добраўпарадкоў­ваць сядзібы і падвор­кі, чысціня прапісалася на вуліцах. Традыцый­нымі сталі Святы вёсак, Дні пажылых людзей, ветэранскія агеньчыкі. У сельсавеце налічваў­ся 21 населены пункт, і Браніслава Канстан­цінаўна старалася адзін раз у месяц абавязкова пабываць у кожнай вё­сачцы, сустрэцца з люд­зьмі сам-насам, пагута­рыць-паразважаць, каб ведаць, што іх хвалюе.

Чалавек актыўнай грамадзянскай пазіцыі, яна часта выступала на канферэнцыях, справаз­дачна-выбарных сходах, сесіях раённага Савета дэпутатаў, ніколі не ба­ялася сказаць, а калі трэба, і пакрытыкаваць – галоўнае, каб на ка­рысць. Таму да яе прыс­лухоўваліся, з ёй лічылі­ся, з яе бралі прыклад. Так было заўсёды, так адбываецца і зараз. Хоць няма ўжо ні сельсавета, ні гаспадаркі, дзверы дома Хадзінскай ніколі не зачыняюцца – цяпер сюды ідуць за парадай. І не толькі. Браніслава Канстанцінаўна асвоіла не зусім звыклае для жанчыны рамяство – вэнджанне. Справу робі­ць дэталёва, па даўней­шых рэцэптах, нават спецыяльную сыравіну нарыхтоўвае – маліннік, вольху, ядловец. Мяса атрымліваецца вельмі смачнае і пахучае. Гэта могуць пацвердзіць усе, хто да яе звяртаецца, бо нікому Браніслава Кан­станцінаўна не адмаўляе. Кажа, што трэба дапа­магаць блізкаму, быць добрым і спагадлівым. А дзякуючы гэтым про­стым чалавечым якасцям толькі добрым словам і праз гады ўспамінаюць пра яе людзі.

Алена ЗАЛЕСКАЯ

Фота з архіва рэдакцыі

Радзіме адданы душою навек

Радзіме-адданы-душою-навек

Сёння адзначаецца Дзень абаронцаў Айчыны!

23 лютага таксама спаўняецца 100 гадоў Узброеным Сілам Рэспублікі Беларусь

    Напярэдадні велічнай даты мы сустрэліся з нашым земляком – начальнікам упраўлення тэрытарыяль­най абароны, намеснікам начальніка Генеральнага штаба Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь Андрэем Аляксандравічам ПАСЕКАМ. Чытаць далей »

Любім, ганарымся, помнім…

Любім,-ганарымся,-помнім...

Пайшоў другі год, як не стала беларускага вучонага, знакамітага сына зямлі валожынскай Якава Валянцінавіча Радыны. 1 снежня яму споўніўся б 71 год. Каб ушанаваць памяць пра чалавека, які прысвяціў жыццё служэнню айчыннай навуцы, родныя, сябры, калегі сабраліся на яго малой радзіме – у вёсцы Брылькі, дзе адбылося ўрачыстае адкрыццё мемарыяльнай дошкі. Цяпер кожны, хто акажацца побач з домам № 64, мае магчымасць даведацца, што менавіта тут з’явіўся на свет прафесар-матэматык, член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук, аўтар мноства навуковых прац, падручнікаў, дапаможнікаў… Чытаць далей »

Захапленне стала прызваннем

Захапленне-стала-прызваннем

      За час свайго існавання сталічны рэгіён узбагаціўся безліччу славутых імён. Нашы землякі зрабілі ўклад у развіццё навукі і тэхнікі, дасягнулі высокіх вынікаў у спорце, папоўнілі культуру і праславілі Беларусь на ўвесь свет. Ідуць гады – і з’яўляюцца новыя людзі, якія сваімі талентамі і ведамі працягваюць ганаровы летапіс роднага краю. Чытаць далей »

У гонар Канстанціна Паплаўскага

У-гонар-Канстанціна-Паплаўскага-1

26 красавіка ў Івянцы адбыўся III адкрыты рэгіянальны фестываль-конкурс выканаўцаў на народных інструментах імя Канстанціна Паплаўскага, прымеркаваны да 105-годдзя з дня нараджэння нашага знакамітага земляка.
Чытаць далей »

Славутыя асобы Валожыншчыны

Басецкі-І.-І.

    Мая Беларусь… Не голас, сэрца вымаўляе гэтыя словы з любоўю, з гонарам, з душэўнай пяшчотай. Тут наша мінуўшчына, тут нашы карані, тут напеўная родная мова. Тут жывём мы!

    Каб любіць сваю родную зямлю, трэба ведаць яе гісторыю, геаграфію, звычаі, традыцыі – усё тое, што завецца спадчынай. Але галоўны наш скарб – людзі. У першую чаргу гэта асобы, якімі землякі ганарацца асабліва. Ёсць такія і на Яршэвіцкай зямлі. Я хачу расказаць жыхарам раёна пра трох выхадцаў з нашай малой радзімы, трох навукоўцаў, што напружана працуюць кожны ў сваёй галіне, уносячы важкі ўклад у развіццё краіны. У год навукі гэты аповед будзе дарэчы…

Чытаць далей »

За высокiя паказчыкi

М1.p65

ў службовай дзейнасці і паспяховае выкананне задач, якія стаяць перад органамі ўнутраных спраў Указам Прэзідэнта А. Р. Лукашэнкі медалём “За бездакорную службу” III ступені ўзнагароджаны Вячаслаў Браніслававіч Горбач – міліцыянер-дзяжурны ізалятара часовага ўтрымання. Чытаць далей »

СIМВАЛ ЭПОХI – ЗОЯ МАКАРАЎНА ЗАДОРА

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Яе зорка ўзышла 85 гадоў таму, калі  4 студзеня 1932 года ў вёсцы Парэчча Аршанскага раёна на Віцебшчыне нарадзілася дзяўчынка Зоя Задора. А праз 50 гадоў у жанчыны з’явілася рэальная зорка Героя –  26 сакавіка 1982 года Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ёй было прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і залатога медаля “Серп і Молат”.

Чытаць далей »

Летапiсец Валожынскай зямлi

4-30-09

У верасні адзначыў свой 90-гадовы юбілей старэйшы настаўнік і краязнавец раёна Мечыслаў Францавіч НОВАК. Гэты чалавек прысвяціў сябе таму, каб маладыя пакаленні ведалі і цанілі гісторыю, не толькі сусветную, але і роднай Бацькаўшчыны.

Чытаць далей »

Балады беларускага шляху

Хто з нас не любіць фатаграфію? Гэты від мастацтва дазваляе глыбей заглянуць у душу чалавека, спыніць шчаслівае імгненне. А паэзію? Таксама знойдуцца аматары! А калі злучыць фатаграфію і паэзію, атрымаецца незвычайнае спалучэнне, якое дазваляе адкрыць новыя адценні вобразнага свету мастацтва.

Фотамайстар Мікола Ліннік, наш паважаны зямляк, ужо не першы раз эксперыментуе такім чынам. Найбольш яскрава загучала паэзія на фотаздымках М. Лінніка на выставе “Балады беларускага шляху”, якая адкрыта для наведвальнікаў у Валожынскім краязнаўчым музеі. Чытаць далей »

Мастак, разьбяр, кiраўнiк i лесазнаўца…

Кажуць, калі чалавек таленавіты, ён таленавіты ва ўсім. Калі прыгледзецца да героя сённяшняй замалёўкі, становіцца зразумелым сапраўдны сэнс гэтага выказвання.

Віллі Львовіч Янкялевіч – асоба неардынарная. Творца і Прырода шчодра адарылі яго глыбокім разуменнем сутнасці прыгожага і залатымі рукамі, якія здольны ўвасобіць гэта разуменне на палатне або ў дрэве…

Віллі – імя ў нашай краіне не шырока распаўсюджанае, у яго ўвогуле германскае паходжанне. Але ні наш герой, ні яго бацькі з Германіяй цесных стасункаў ніколі не мелі. Назвалі хлопчыка так у гонар правадыра сусветнага пралетарыяту: дзень нараджэння Віллі Львовіча прыпадае на адну з дат біяграфіі Ульянава-Леніна. Малая радзіма творцы – сталіца нашай краіны. У Мінску прайшлі яго дзяцінства і юнацкія гады. Вокны кватэры сям’і Янкялевічаў выходзілі акурат на тэатр оперы і балета, дзе, як вядома, аблюбавалі месца пад свае творчыя майстэрні мастакі. Гадзінамі Віллі мог глядзець, як працуюць майстры фарбы. Усё было цікава дапытліваму малому: і як змешваць колеры, каб атрымаць патрэбнае адценне, і якім мазком накласці штрых на аркуш, і як выбраць правільную таўшчыню пэндзля, каб выразней праявіць дэталізацыю ствараемай карціны… Глядзеў і запамінаў. А пазней з сябрам – гэткім жа аднадумцам-летуценнікам – часта і пазіравалі прафесіяналам. Быць натуршчыкамі ім падабалася. Паціху пачаў “прачынацца” і талент. Чытаць далей »

Знайсцi сябе на жыццёвым шляху

Гэты сівы мужчына з барадой нагадвае Хэмінгуэя – такі ж інтэлігентны твар, разумныя вочы, у якіх столькі мудрасці і разумення, што, здаецца, ён ведае адказы на ўсе пытанні.

Сённяшні мой суразмоўца – жыхар Валожына Васіль Уладзіміравіч ШАКУН, вядучы інжынер па паляўніцтвазнаўстве Рэспубліканскага ландшафтнага заказніка “Налібоцкі”, краязнавец, гаспадар аграсядзібы “Налібоцкія васількі”.

–­ Васіль Уладзіміравіч, я ведаю, што ў хуткім часе Вы адзначыце прыгожую юбілейную дату. У сувязі з гэтым скажыце, жыццё – яно доўгае ці кароткае? Чытаць далей »

Гучала музыка ў гонар знакамiтага земляка

У Івянцы адбыўся I Адкрыты рэгіянальны фестываль-конкурс выканаўцаў на народных інструментах імя Канстанціна Іосіфавіча Паплаўскага, які сабраў каля 100 удзельнікаў з дзіцячых школ мастацтваў Міншчыны.

У конкурсе прынялі ўдзел выхаванцы школ мастацтваў са Стоўбцаў, Нясвіжа, Жодзіна, Маладзечна, Мінска, Снова. Наш раён прадстаўлялі вучні ДШМ з Валожына, Ракава, Івянца і яе Дорскага філіяла. Кожны ўдзельнік выконваў па два рознахарактарныя і рознастылявыя творы. Паміж сабой спаборнічалі як салісты, так і ансамблі. Чытаць далей »


приёмная главного редактора


   
Powered by WordPress | Compare Best Sprint Phone Deals Online. | Thanks to Credit Card Deals, Best CD Rates and Sell cars