Матэрыялы рубрыкі «Нататкі з вясковай хаткі»

Скарбы душы

9528

Заходзіць у госці без запрашэння не вельмі ветліва, але ў журналісцкай практыцы такія выпадкі здараюцца. І заўсёды прыемна ўражваюць людзі з густам прыбраныя, у доме якіх пануюць чысціня і парадак, а з кухні даносяцца пахі свежапрыгатаванай ежы. Застаецца толькі давацца дзіву, як некаторыя ўмеюць хораша наладзіць уклад жыцця…
Чытаць далей »

Яе прафесія – яе прызванне

Яе прафесія - яе прызванне

    Прафесія фельчар (ад нямецкага Feld – поле) узнікла яшчэ ў часы сярэдневякоўя. Так называлі ваеннага медыка, што ў палявых умовах лячыў параненых. Пры савецкім часе гэта спецыяльнасць шырока распаўсюдзілася, калі ў населеных пунктах сталі адкрывацца фельчарска-акушэрскія пункты, дзе хворыя маглі атрымаць даўрачэбную дапамогу.
Чытаць далей »

Седлiшча — месца, дзе сядзiць фазан

i

    …Неяк у Чартавічах на адзін з падворкаў прыбіліся даўгахвостыя, з яркім апярэннем птушкі. Гаспадар паспрабаваў іх злавіць, ды дзе там: дзівосныя птахі падняліся ўгору імгненна. І так актыўна замахалі крыламі, што разнёсся гук, бы запрацаваў верталётны вінт.
Чытаць далей »

Чужыя родныя

5f07f150e8471983bcabc577b3176785

Марыя ў бацькоў была познім дзіцем. Адзіным і… нежаданым. Што ж, бывае і так… Бацька моцна піў, маці, ці то з гэтай бяды, ці то з прычыны прыроджанага эмацыянальнага дэфіцыту, на дачку з самага нараджэння не звяртала ўвагі. Дзяўчынку даглядала бабуля. Менавіта яна ахінула дзіця любоўю, клопатам і ласкай.
Чытаць далей »

Сакрэт адзiн у майстра-печнiка…

01-02-2017-3

Узімку цэнтрам любой вясковай хаты становіцца печ. Яна здольна шмат гадзін падтрымліваць у доме аднолькавую тэмпературу. У Пугачах і ваколіцы, напрыклад, многія сем’і ратуюцца ад халадоў ля кахлянак, узведзеных рукамі мясцовага майстра Аляксандра Іванавіча Шніпа. Чытаць далей »

ЛЮБУЮ СПРАВУ ЗДОЛЕЕ, АСIЛIЦЬ

209661455

Памяшканне ў аўтапарку № 14, дзе слесар-электрык Віктар Мікалаевіч ЖЭКА праводзіць большую частку свайго працоўнага дня, пазбаўлена казёншчыны.

     Тут, у царстве халоднага металу, пахне мазутам, стаіць шум ад станкоў. Але маляванае пано, якое займае ледзь не ўсю сцяну, пераносіць у цішу бярозавага гаю, залітага сонечным святлом. Каля падножжа карціны месціцца невялічкі басейн з дзеючым фантанам. Палюбавацца на булькочучы празрысты струмень можна, прысеўшы на адно з чатырох крэслаў, якія зграбна выразаны з цэльнага асінавага ствала. Масіўны круглы стол дыяметрам каля метра – частка дуба, спілаванага так, каб тры магутныя сукі ператварыліся ў трывалую падстаўку.

Чытаць далей »

Заатэхнiк з душой марака

2-12-30

Зазірнуўшы ў яго ўсмешлівыя вочы, ніколі не паверыш, што мужчына перасягнуў васьмідзесяцігадовы рубеж. Мікалай Паўлавіч ГРЫБОЎСКІ жыве ў вёсцы Узбалаць. Тут яго карані, тут у вялікай сялянскай сям’і правёў дзіцячыя гады. І хоць рабіў спробу знайсці шчасце ў далёкіх краях, родная зямля вярнула яго і больш нікуды не адпусціла… Чытаць далей »

Жывуць у гармонii з прыродай

09-12-2016-8

Іх сядзіба нібы сама свядома запрашала завітаць сюды! Што мы з радасцю і зрабілі, будучы ў камандзіроўцы ў Брыльках у апошнія дні залатой восені.

Зайшлі  ў двор свабодна, бо вароты былі шырока распасцёрты. Аднак, на жаль, гаспадароў дома мы не засталі. У пошуках іх абышлі ўвесь прасторны падворак, зазірнулі за падсобныя будынкі. Але нідзе і нікога не аказалася.  Мімалётнае знаёмства з сядзібай не пакінула нас раўнадушнымі: рука міжволі пацягнулася да фотаапарата, каб зняць шматлікія прыгожыя куточкі. Чытаць далей »

Трывалыя каранi…

8-2-12

Сяргей, прыязджаючы з Мінска на бацькоўскую сядзібу ў Брылькі, сотню разоў раўнадушна праходзіў каля старой ліпы, што з даўніх часоў расла ля плота.

Чытаць далей »

Самая родная на свеце

14-10-10

…Стомленае за дзень сонца, не бліскучае, але ўсё яшчэ гарачае і чырвонае, вісіць па-над садам. У Адамове, на шырокім нагрэтым ганку сядзім мы з братам і мама. Яна чытае нам “Бандароўну” Янкі Купалы: “Хараства такога ў свеце не было й не будзе, аб ёй людзі гаварылі, як аб нейкім цудзе…”

“Мама, яна была такой як ты?” – пытаемся мы. Бо мама ў нас самая прыгожая. Мама ўсміхаецца і кажа, што кожнаму дзіцяці яго маці найхарашэйшая. Мы смяёмся і не пагаджаемся, бо ніхто з вясковых жанчын не апрануты так, як наша мама, ні ў каго няма такіх лагодных чорных вачэй, ніхто не ўмее іграць на піяніна і спяваць так, што заслухаешся. З гадамі ўпэўненасць у тым, што мама ў нас выключная ва ўсіх адносінах, толькі пацвярджалася.

Чытаць далей »

Жыццё i праца злiлiся ў адно

2-06-10

Галіна Зыгмундаўна КУЛАК нядаўна адзначыла 80-гадовы юбілей. Лёс не быў асабліва ласкавы да гэтай жанчыны. Цяжкае сіроцкае дзяцінства, праца з ранку да вечара, шлюб праз сватаўство, дзеці, унукі, удаўство – так ткалася палатно яе жыцця. Сёння пенсіянерка, атуленая клопатам родных, сумуе па тым часе, калі кожнае імгненне, кожны дзень былі напоўнены клопатам, калі аб выхадных і адпачынку прыходзілася толькі марыць. Таму пажылая працаўніца сцвярджае: “Не трэба цурацца працы, бо пакуль ты запатрабаваны, пакуль сярод людзей – ты шчаслівы!”

Чытаць далей »

Пад шатамi грэцкiх арэхаў

2-21-09

Анатолій Антонавіч ГАНЬКО з Валожына патэлефанаваў у рэдакцыю нашай газеты і расказаў пра цуда-бульбіну, што вырасла на іх сотках. Агародніна нагадвае ці то галаву сабакі, ці то Чабурашкі з савецкага мультфільма.

Прыродны феномен выкапаў зяць-палкоўнік Аляксандр Шыян. Усе родныя збегліся паглядзець, дзівіліся і радаваліся, як дзеці. Самая аб’ёмная частка бульбіны – галава, па баках парасткі трохі меншыя – вушы, а два самыя маленькія выступы – выпуклыя вочы. Ёсць у бульбіны нават высунуты “язык”! І вага ў гэтага “звера” значная – 1 кілаграм 100 грамаў. Што тут скажаш? Прырода – найлепшы мастак.

Чытаць далей »

Дзялiцца тым, што маеш

12

Уявіць Дануту Вікенцьеўну СЦЕФАНОЎСКУЮ непрыветлівай ці засмучанай проста немагчыма. Яна заўсёды вылучае дабрыню, і здаецца, што жыццё яе ішло лёгка, бестурботна. Але так не бывае…

Чытаць далей »

Ён, Яна і бэзавы куст

020816_1

Што незвычайнага можна ўгледзець на фотаздымку, на якім ён, яна і бэзавы куст? Нічога, калі не ведаць, што разам тройца цэлых пяцьдзясят гадоў.

Чытаць далей »

Вярнулiся на бацькаўшчыну

У разрад “неперспектыўных” вёска Лужаны трапіла ў 70-я гады мінулага стагоддзя. Яшчэ склікаў на ўрокі дзетвару вясёлы званок у мясцовай пачатковай школе, увечары свяціліся вокны бібліятэкі, працаваў магазін. Ды перасталі будавацца новыя хаты, моладзь масава рванула ў гарады.

І ўсё ж вёска не згінула. Гаспадарчыя пабудовы і жылыя дамы “пасталелі”, але выглядаюць зухавата: новыя вокны, шалёўка. Не пустуюць зямельныя надзелы, ёсць агароды, сады з вуллямі, кветнікі. Праўда, як высветлілася пазней, гэта добраўпарадкаванне – справа рук тых, каго называюць “дачнікі”. Чытаць далей »

Просты рэцэпт прафесiяналiзму

Цётка Ганна больш паўвека адпрацавала ў спажыўкааперацыі. Даўно на пенсіі. Нязвыкла ёй цяпер наведваць сельмаг у ролі пакупніка, дзе сама столькі гадоў дысцыплінавана прастаяла за прылаўкам…

Зусім іншыя ўжо тавары на паліцах, радуе багаты асартымент прадуктаў, нават у вясковых крамах беларускую садавіну даўно пацяснілі экзатычныя заморскія фрукты. Але адносіны да пакупнікоў сталі цяпер, па меркаванні гэтай жанчыны, нейкія больш халаднавата-прагматычныя. Чытаць далей »


приёмная главного редактора


   
Powered by WordPress | Compare Best Sprint Phone Deals Online. | Thanks to Credit Card Deals, Best CD Rates and Sell cars