Смела крочыць уперад

Культура

«Судьба играет человеком, а человек играет на трубе…» Менавіта гэты выраз усплыў з глыбінь памяці падчас сустрэчы з вядомым у Валожынскім раёне і далёка за яго межамі бізнесменам, гаспадаром сядзібы “Ганка”, што ў вёсцы Эпімахі Ракаўскага сельсавета. Анатолій Мікалаевіч ГАНЕЦ, дарэчы, і на трубе іграе, і акардэон у яго руках ажывае і гучыць дзівоснай музыкай.

– Анатолій Мікалаевіч, Вам напэўна вядома, што Валожынская зямля нарадзіла ці ў свой час давала прытулак значнай колькасці неардынарных асоб, стаўшых вядомымі і ў Беларусі, і ў іншых краінах свету. Магчыма гэты факт натхняе Вас на дасягненне поспеху ў той справе, якой сталі займацца, пасяліўшыся ў нашым раёне?

– А чаму не? Зямля, якую ва ўсім свеце звязваюць з такімі імёнамі, як Сымон Будны, Вінцэнт Дунін-Марцінкевіч, Фердынанд Рушчыц, Шымон Перэс, сапраўды аказвае магічнае ўздзеянне на тых, хто яе палюбіць. Яна наталяе здольных і працавітых людзей магутнай сілай, дазваляе праз працу, рызыку, уменне валодаць сабой дабівацца здзяйснення задуманага. Я ўдзячны Валожыншчыне, асабліва яе чароўнаму кутку – Ракаву і яго наваколлю, за тое, што ў даволі сталым узросце, пасля многіх вандровак і выпрабаванняў займеў тое месца, якое з упэўненасцю называю – мой дом.

 

– Як адбылося, што гарадскі чалавек, які нарадзіўся і вырас у сталіцы, меў прыбытковы, перспектыўны бізнес у сферы медыцынскіх тэхналогій, раптам набыў надзел зямлі і стаў сельскім жыхаром?

– Па-першае, бізнес нікуды не дзеўся, ён дзейнічае, развіваецца, толькі займаюцца ім адпаведныя людзі, мая ж функцыя як гаспадара – кантроль. Па-другое, што тычыцца гарадскога і вясковага жыцця… Нарадзіўся я і доўгі час жыў у Мінску. Але ж мае бацькі былі родам з вёскі, бацька – з Барысаўшчыны, маці – з Уздзеншчыны. З самых ранніх гадоў я наведваўся да бабуль і дзядуляў, з задавальненнем праводзіў у еднасці з прыродай канікулы. Працы вясковай не цураўся. Рана навучыўся палоць, касіць, калоць дровы. З мясцовымі хлапчукамі збіраў грыбы, ягады. Нават першы бізнес, дарэчы медыцынскі, зрабіў у дзяцінстве. Мы збіралі, сушылі і здавалі ў аптэку лекавыя расліны – васількі, рамонкі…

 

– Успаміны дзяцінства вярэдзяць душу?

– А як жа! Добра памятаю, як аднавяскоўцы маіх дзядулі і бабулі з боку маці збіраліся на бяседу. Кругом прыгажосць – справа лес, злева Бярэзіна. Гутарка пажылых людзей, простых, але цікавых была добра зразумелай нам, дзецям. Асабліва краналі аповеды франтавікоў, былых партызан. Яшчэ адзін успамін з дзяцінства – як адвячоркам вясковы статак у суправаджэнні стомленых, але шчаслівых пастухоў вяртаецца дадому… З якой ласкай сустракалі сваіх карміцелек сем’і! Мне, малому, здавалася, што жывёлы разумеюць сваю значнасць і трошкі важнічаюць перад гаспадарамі. У гэтых успамінах адчуванне сапраўднага жыцця без падману і штучнасці.

 

– Тады ў дзяцінстве не ўзнікалі думкі аб тым, каб заняцца сельскай гаспадаркай?

– У той час мая душа разрывалася паміж спортам і музыкай. Я ўсур’ёз займаўся лёгкай атлетыкай, веласпортам. Нават стаў кандыдатам у майстры спорту. Але ж ігра на любімым інструменце захапляла больш. Скончыў музычную школу па класе акардэона, пазней стаў займацца вакалам. У старэйшых класах мы з хлопцамі стварылі свой ВІА і мелі значны поспех, асабліва ў дзяўчат, калі выходзілі на сцэну падчас школьных вечароў. Далей была вучоба ў кансерваторыі, служба ў якасці дырыжора ў ваенным аркестры.

 

– Але ж Анатолій Мікалаевіч Ганец – дыпламаваны інжынер!

– Нягледзячы на цягу да музыкі, я сябраваў і з матэматыкай, і з фізікай. У тым заслуга бацькоў, яны стараліся развіваць мяне і братоў усебакова. У цяжкі час перабудовы тыя веды спатрэбіліся. Я быў ужо жанаты і ў першую чаргу імкнуўся забяспечыць сям’ю. Прафесія інжынера ў сэнсе перспектыў і даходаў выглядала больш прывабнай, і я паступіў у Растоўскі інжынерна-тэхнічны інстытут. Пазней зацікавіўся інавацыйнымі тэхналогіямі ў сферы медыцыны, прымаў удзел у стварэнні новых прыбораў і апаратаў. Калі некалькі маіх распрацовак атрымалі станоўчыя адзнакі пасля клінічных выпрабаванняў, задумаўся аб уласнай фірме. На доўгія гады медыцынскі бізнес авалодаў маімі думкамі і памкненнямі. Мне здавалася, што шлях, па якім я крочу, самы аптымальны для мяне. Не думаў, што лёс падкіне перамены.

 

– Калі я ўпершыню пачула аб такім накірунку прадпрымальніцкай дзейнасці, як агратурызм, не магла ўявіць, што валожынскія краявіды і мясцовы побытавы каларыт стануць прывабліваць гасцей з розных куткоў свету. Як Вам удалося прадбачыць перспектыўнасць гэтай справы і заняць у ёй сваю нішу?

– Мы ў свой час здорава рызыкнулі. Толькі адбылося ўсё не адразу. Я купіў старэнькую хатку ў вёсцы Эпімахі па просьбе сваіх пажылых бацькоў. Планавалася дача, на якую можна было б прыехаць выхаднымі, трошкі адпачыць, падыхаць паветрам. Але мая цешча, якая нарадзілася і жыла на Каўказе ў курортным горадзе, першай выказала ідэю стварэння сядзібы і прапанавала прымаць гасцей. Гэта разумная і празорлівая жанчына ўжо тады разважала крэатыўна: чаму б не заняцца справай, якая мабілізуе ўсе здольнасці кожнага з нас і стане не проста забавай, а сур’ёзнай справай.

 

– І сёння гэта Ваш сямейны бізнес?

– Нішто так не збліжае людзей, як агульны занятак. У нас дружная каманда блізкіх і па крыві, і па інтарэсах людзей. Гэта мы з жонкай, нашы дзеці з сем’ямі, сваты. Кожны робіць тое, што больш умее, да чаго ляжыць душа. Прыняць людзей, да таго ж іншаземцаў, якія аб’ехалі ўвесь свет і маюць жаданне праз нас пазнаёміцца з Беларуссю, – вялікая адказнасць. У вачах еўрапейцаў плюс, калі справу арганізуе сям’я.

 

– Зараз Ваша сядзіба працуе і развіваецца ў накірунку падзеевага турызму. Што гэта такое?

– Так, зараз наша “Ганка” – гэта не лазня, і “не шашлычок пад каньячок”. Гэта мноства цікавых мерапрыемстваў: вечары камернай музыкі, джазавыя канцэрты, спартыўныя і інтэлектуальныя спаборніцтвы, камандастваральныя трэнінгі, якія карыстаюцца вялікай папулярнасцю ў многіх фірм. Маюць поспех тэматычныя мерапрыемствы з выкарыстаннем тэатралізацыі, абрадавых дзеянняў. Мы стварылі сваю “батлейку”, у нас дзейнічае рэтра-бэнд “Вясёлы настрой”.

 

– Адзін у полі не воін… Як лічыце, наколькі гэта прымаўка справядлівая?

– На сто працэнтаў! Гэта тычыцца і асабістага жыцця, і прафесійнай дзейнасці. Чаму, напрыклад, гаспадары аграсядзіб Валожыншчыны занялі лідзіруючыя пазіцыі сярод сваіх калег з іншых раёнаў? Таму што ў свой час аб’ядналіся, стварылі так званы кластар і сталі дапамагаць адзін аднаму. Разышоўшыся па паслугах, якія прапаноўваем гасцям, мы пазбавіліся непатрэбнай канкурэнцыі. Калі коратка гаварыць, то навошта здзіўляць адным і тым жа, калі таленты і магчымасці маем розныя? Адзін спецыялізуецца на кулінарыі, другі пазнаёміць з дзівосамі жывёльнага свету, трэці прапануе нейкі экстрым, а чацвёрты арганізуе сустрэчу з цікавымі людзьмі і г. д.

 

– Звычайна людзі больш любяць гаварыць пра тое, што атрымалася, але ж спіс няздзейсненага мае кожны. Напэўна, і ў Вашым жыцці былі не толькі ўзлёты?

– Канечне, былі падзенні. Як без іх? Але я лічу так: упаў, падняўся, а ў руках ужо штосці маеш, і ў галаве новы, яшчэ больш каштоўны вопыт пацясніў папярэдні. Пастаяў, апрытомеў – і ўперад, за работу над памылкамі.

 

– Што дапамагае перажываць моманты няўдач?

– На шчасце, я не страціў здольнасці смяяцца. Ды і ўся мая сям’я – гумарысты і гарэзы. Любім розыгрышы, так званыя “падколкі”, добрыя анекдоты. Смех, асабліва ў кампаніі аднадумцаў, здымае напружанне, збліжае, дорыць сапраўдны рэлакс. Усім раю адкідаць футляры паказной саліднасці і непатрэбнай важнасці, пасмяяцца над сабой і, стаўшы маладзейшымі і душой, і целам, смела крочыць уперад да любімай справы, якую сапраўды ўмееце рабіць, да людзей, якія вам цікавыя.

 

– Пры такой занятасці ці маеце час на хобі? Што цікавіць, захапляе, на што можаце патраціць час, грошы?

– Любоў да блізкіх не перашкаджае мне даражыць тымі даволі рэдкімі момантамі, калі магу пабыць у адзіноце, проста пахадзіць па сцяжынках “Ганкі”, пачытаць… Мяне цікавяць рэчы з гісторыяй. Валодаю некалькімі рарытэтамі і вельмі даражу імі. Гэта, у першую чаргу, наш фамільны самавар, які нават у партызанах пабываў. У інтэр’ер дома добра ўпісалася камода, якая калісьці належала самому Фёдару Іванавічу Шаляпіну.

 

– Я ведаю пра Ваша захапленне паэзіяй.

– Цаню трапны, таленавіты вершаваны радок. І сам, як кажуць, трошкі “прыхварэўшы”. Раней пісаў толькі для сябе, а зараз уменне спраўляцца з рыфмамі выкарыстоўваю пры стварэнні сцэнаряў нашых мерапрыемстваў. Гэта шчасце, калі ёсць магчымасць рэалізоўваць свае здольнасці.

 

– Дарослы мужчына, які піша вершы, проста не можа не быць рамантыкам. Вашы адносіны да такіх пачуццяў, як каханне, дружба?

– Я сапраўды рамантык. Але ў маім разуменні рамантыка – не летуценні на галодны страўнік, а праца дзеля стварэння дабрабыту і прыгажосці, якія абавязкова знойдуць водклік у сэрцы таго, аб кім усе думкі, мары. Не разумею тых, хто сцвярджае, што не верыць у каханне. Думаю, гэта халодныя і чэрствыя людзі. Любіць кагосьці цяжка, лягчэй карыстацца. Але гэта шлях да адзіноты. А я не хачу быць пакінутым і пакрыўджаным на ўвесь свет. Здаецца, мая жонка Ларыса падзяляе гэтыя погляды, таму разам мы ўжо 35 гадоў! Веру і ў дружбу. Маю сапраўдных сяброў. Іх няшмат. У нармальным жыцці часцей так і бывае. А вось тысяча першы сябар у “аднакласніках” можа каго і парадуе, толькі я ў такія гульні не гуляю. Мне сурагат не патрэбен.

 

– Ваш асноўны жыццёвы прынцып?

– Мужчына сказаў, мужчына зрабіў. І гэта, ні ў якім разе, не два розныя мужчыны!

 

– Што можаце пажадаць жыхарам Валожыншчыны, якія прачытаюць гэту старонку?

– Верце ў сябе, цаніце тых, хто вас любіць, прыслухоўвайцеся да парад мудрых і своечасова рабіце вывады.

 

– Анатолій Мікалаевіч, шчыра дзякую за тое, што знайшлі час для сустрэчы! Спадзяюся, нашы чытачы яе ацэняць.

Гутарыла

Валянціна КРАЎНЕВІЧ,

фота аўтара



Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *