Няўрымслівая і творчая. гэта пра яе!

Культура

Леакадзія Іосіфаўна ГОЛУБ з Ракава нядаўна адзначыла 80-гадовы юбілей. Але гэту сімпатычную жанчыну цяжка назваць пажылой. Работнік культуры са стажам у некалькі дзесяцігоддзяў прызнаецца, што літаральна не мае часу старэць. Нават зараз, калі даўно з’яўляецца пенсіянеркай, амаль кожны свой дзень напаўняе творчасцю.

Жыццё сваё яна не лічыць ні цяжкім, ні лёгкім. Фармулюе проста: “Усяго было”. І сапраўды: ранняе сіроцтва (бацьку забілі паліцаі), як вынік – паўгалоднае дзяцінства. Маладосць, запоўненая цяжкай працай. Сталасць з пастаяннымі клопатамі пра сям’ю і работу. І разам з тым праз усе гады пранесенае імкненне да прыгажосці.

Маленства прайшло ў вёсцы Міхалеўшчына Валнянскага сельсавета на рацэ Іслач. Пасля смерці бацькі яны з маці пераехалі ў Падневічы, дзе жылі дзядуля і бабуля. Леакадзія Іосіфаўна ўспамінае, якой беднай была іх сям’я. “Нас нават у калгас не бралі, таму, што мы нічога не мелі”. Каб, як і ўсе вяскоўцы, лічыцца калгаснікамі, дзядуля купіў авечку і тут жа аддаў яе ў гаспадарку. З васьмі гадоў Лёдзя шчыравала на калгасных палетках: палола буракі, кукурузу, ірвала лён, жала… У школе давучылася толькі да восьмага класа. Маці не магла сабраць дзяўчынку ў школу, грошай не хапала нават на самае неабходнае. Пайшла на ферму даяркай. Кароў тады даілі ўручную. Ёй, такой юнай, працаваць было цяжка, да таго ж хацелася вучыцца. Аднойчы зрабіла спробу паступіць у тэхнікум, але не атрымалася.

Далей – замужжа, дзеці. Нарэшце мара аб прафесіі споўнілася: ужо будучы маці траіх дзяцей, атрымала прапанову, ад якой, як кажуць, не адмаўляюцца. У Ракаўскую ўстанову культуры шукалі спецыяліста, які б мог і харэаграфічны, і вакальны нумары паставіць. Леакадзія нават без спецыяльнай падрыхтоўкі выдатна танцавала, а яшчэ і спявала. Яе накіравалі на харэаграфічныя курсы пры тэатры оперы і балета. Пасля іх заканчэння займела пасаду дырэктара Ракаўскага Дома культуры. Тут адпрацавала 32 гады.

З цяплом успамінае былых калег, у першую чаргу начальніка аддзела культуры Дзмітрыя Уладзіміравіча Грышкевіча, свайго першага памочніка – баяніста-самавучку Георгія Мароза. Затым ёй на дапамогу прыйшоў сапраўдны прафесіянал Аляксандр Паталей. Цудоўным было і супрацоўніцтва з Антонам Дземідовічам. Яна ставіла танцы, спявала, пісала сцэнарыі, вершы, кіравала хорам з сарака пяці чалавек. Нават транспаранты і лозунгі афармляла сама. З цягам часу зразумела, што вершаваныя радкі ў яе галаве нараджаюцца разам з мелодыяй, так стала пісаць песні. А аднойчы пад уражаннем ад прыгажосці храма ёй захацелася ўзяць у рукі пэндзаль і адлюстраваць убачанае на палатне. Карціна атрымалася, і самадзейная мастачка ўзялася за наступную. Свае творы яна дорыць сябрам, з натхненнем прысвячае любімым людзям вершы і песні. Пра такіх кажуць: не мае ўзросту. І сапраўды, не па гадах рухавая, яна захавала выдатную постаць і прыемны твар. Прыродны густ дазваляе прыгожа і адпаведна з абставінамі апранацца. Яна на ўсё і на ўсіх знаходзіць час. Спявае ў царкоўным хоры, падтрымлівае сваякоў. У “багатай” бабулі шасцёра ўнукаў і пяцёра праўнукаў.

Што дапамагае жыць чалавеку, якога лёс асабліва ніколі не лашчыў? Тыя, хто добра яе ведаюць, – былыя супрацоўнікі аддзела і ўстаноў культуры – у адзін голас сцвярджаюць: пачуццё гумару, пастаянны агеньчык творчасці і тое, што прынята называць няўрымслівасцю. Яна шчыра жадае ўсім шчасця. Цэніць працавітых і таленавітых людзей. Моцна ганарыцца поспехамі творчых калектываў Валожыншчыны, у першую чаргу – ракаўчан, любіць чароўнае наваколле Ракава і раку Іслач. Жартуе: “На Іслачы пачалося маё жыццё і тут жа яно… працягваецца!”

Падчас юбілейнай вечарыны да Леакадзіі Іосіфаўны завіталі ўсе родныя і сябры, прысутнічалі і культработнікі на чале з начальнікам аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі Вікенціем Мікалаевічам Адамовічам, а калектыў народнай песні “Сваякі” падарыў заслужанай юбілярцы паўнацэнную канцэртную праграму. Яна ж парадавала прысутных сваімі новымі творамі ва ўласным выкананні.

Валянціна КРАЎНЕВІЧ



Добавить комментарий