Ва ўспамінах – сяброўства прыгожае…

Общество

Свой аповед хочацца пачаць радкамі з песні: “Прыемна жыць успамінамі”. У 1961-1963 гадах я была студэнткай Полацкага педвучылішча. А студэнцкія гады, як вядома, – самыя цудоўныя і незабыўныя.

У той час шэфства над установай трымала воінская часць “Баравуха”. Пазнаёмілася я з салдатам Іванэску – малдаванінам. Прыгожае ў нас было сяброўства. Прывабны, сур’ёзны, разумны і начытаны хлопец паводзіў сябе вельмі прыстойна. Праведзены разам час пралятаў хутка, але заўсёды цікава і займальна. І не заўважыла, як моцна прывязалася да яго… І вось – апошняя сустрэча. Салдат сказаў, што дома яго чакае нявеста, што яны заручаны ў пяцігадовым узросце і ён не можа пайсці насуперак волі бацькоў.

Словы песні, якую прапаную сёння чытачам, адпавядалі настрою, што паспытала ў тую горкую хвіліну.

ТИХО ДРЕМЛЕТ ПАРК ЗАБРОШЕННЫЙ

Тихо дремлет парк заброшенный,

Хмурясь, стелется туман.

Шепчет холод, гость непрошенный:

Нет любви, один обман.

Равнодушно улыбнулся ты,

Отстранился от меня…

Кружат, кружат желтые листы,

Грусть на сердце у меня.

Чует сердце, что расстанемся

Мы с тобою навсегда,

Знает сердце, что не встретимся

Мы с тобою никогда.

Пролетят, как желтые листы,

Дружной чередой года,

Но любовь мою не встретишь ты

Никогда, эх, никогда.

…По аллеям, где бродили мы,

Первый раз поцеловал,

А теперь со мною нет тебя,

Даже парк угрюмым стал.

Валянціна БУРКО, вёска Янішкі.



Добавить комментарий