Спакой нам толькi снiцца…

Нядаўна ў спісе сельгаспрадпрыемстваў раёна з’явілася КСУП “Валожынскае”. Сёння мы пазнаёмім вас, паважаныя чытачы, з яго дырэктарам Генрыхам Генрыхавічам ПАЛОЙКАМ. Малады, але досыць вопытны кіраўнік на Валожыншчыне – чалавек не новы. Быў намеснікам кіраўніка ў ААТ “Тарасава”, затым два гады ўзначальваў ААТ “Суднікаўскі”. Новае назначэнне атрымаў у красавіку бягучага года.

– Генрых Генрыхавіч, паколькі Вы не карэнны валожынец, і не ўсе нашы чытачы Вас ведаюць, ім будзе цікава, адкуль да нас прыехаў такі прыгожы і энергічны малады чалавек. Падзяліцеся ўспамінамі пра малую радзіму, сям’ю, дзяцінства.

– Я – з Гродзеншчыны. Стопрацэнтны сельскі жыхар з Мастоўскага раёна. Бацька ўсё жыццё за рулём аўтамабіля, матуля – ветэрынар, начальнік міжраённай ветстанцыі. Маю двух братоў – старэйшага і малодшага. З дзяцінства жыву цэлым наборам вясковых клопатаў. Уласная гаспадарка, калгасныя праблемы… Гэта ў мяне ў крыві. Так атрымалася, што менавіта я з маленства зацікавіўся прафесіяй маці. Дзесьці з шасці гадоў ужо быў памочнікам, паступова яна давярала прасцейшыя маніпуляцыі. З гадамі дыяпазон уменняў пашыраўся. У выніку ўмеў практычна ўсё, а дакладна не ведаў нічога. Куды пайсці вучыцца? Такое пытанне для мяне не ўзнікала – толькі ветэрынарыя. Вучыўся ў Гродзенскім аграрным універсітэце. Адразу прызнаюся: спачатку было складана. Я ж, практык, дэталёва і мэтанакіравана завучваць тэорыю не прывык. Паступова з дапамогай выдатных выкладчыкаў зразумеў, што мае ўменні без сур’ёзнай навуковай асновы – нішто.

– А гуманітарныя прадметы, як Вы ставіліся да іх? Ці мелі хобі?

– Упэўнены, як бы ні быў падкаваны чалавек спецыяльнымі ведамі, па-сапраўднаму культурным, інтэлігентным яму дапамагаюць стаць гістарычныя звесткі, філасофія, мовы і літаратура. З дзяцінства захапляюся гісторыяй, моцна шкадую, што не маю часу, каб павысіць узровень начытанасці. Дарэчы, у Акадэміі пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь вывучаў эканоміку, без спасціжэння азоў якой не магчыма стаць сапраўдным кіраўніком.

– Па спецыяльнасці ўдалося папрацаваць?

– А як жа! Пачынаў на Магілёўшчыне ў знакамітай гаспадарцы “Світанак”. Два гады ў якасці ветурача займаўся буйной рагатай жывёлай, свіннямі, пчоламі, нават рыбай. Пазней працаваў намеснікам генеральнага дырэктара па сельскай гаспадарцы Слуцкага мясакамбіната. Калі запрасілі ў ААТ “Тарасава”, згадзіўся, таму што мог быць бліжэй да дому. Тут быў намеснікам дырэктара па жывёлагадоўлі. У Ракаве пабудаваў жыллё, а гэта значыць, Валожыншчына стала домам.

– Два гады супрацоўнікі “Суднікаўскага” ганарыліся сваім лідарам. У калектыве з натхненнем расказваюць пра ўсё, што паспелі зрабіць для гаспадаркі. Відавочна, Ваша новае назначэнне іх засмуціла. Не шкадавалі, калі давялося развітацца з арганізацыяй, у якую ўклалі столькі сіл?

– Сапраўды, людзі – калектыў гаспаркі – паспелі стаць для мяне блізкімі. Калі прыйшоў туды, убачыў: ёсць спецыялісты, ёсць выдатныя выканаўцы для любой работы, а добрых вынікаў няма. Чаму так? Я – чалавек строгі, наводзіў парадак даволі жорстка. Усяго было. Звальняў, зноў браў у штат… Паступова мы прыйшлі да поўнага паразумення. Значна палепшылі вытворчыя паказчыкі, знізілі запазычанасць. Але ж работа – не сям’я, калі ёсць неабходнасць, можна і памяняць. Я ўвогуле заўсёды за рух наперад. Вучыцца чамусьці новаму, так бы мовіць, асвойваць новыя гарызонты – па мне. Вы спытаеце, а як жа цяжкасці? Я да іх прывык. Пераадолець сябе, наладзіўшы стасункі з тымі, хто спачатку з табой у штыкі, – гэта сапраўдная перамога.

– А як на новым месцы?

– Што можна сказаць пасля 2-х месяцаў працы? Мне не прывыкаць пачынаць з нуля. Галоўнае, ёсць людзі, і ўсе яны хочуць працаваць і зарабляць. Што ж, будзем старацца.

– Вы – чалавек заняты, а між іншым маеце сям’ю. Як спалучаеце кар’ерныя пытанні і асабістае жыццё?

– Адразу падкрэслю: сям’я – на першым і галоўным месцы. Так мяне выхавалі. Пра такіх, як я, і гавораць: апантаны работай. Усё ж добра разумею: калі чалавек мае адукацыю, вопыт, занятасць будзе ў любым выпадку. А трывалыя адносіны з блізкімі, каханне, любоў, прыхільнасць трэба берагчы як найвялікшую каштоўнасць, бо ў дачыненні да гэтых святых паняццяў жыццё не кожнаму дае другі шанс. Таму жонка і сыны, а іх у мяне двое, – маё ўсё! Душой і сэрцам цягнуся да бацькоў, братоў. Сустракаемся не так часта, як хацелася б, але кожны з нас ведае: што б ні здарылася, мы – адно цэлае.

– Галоўныя аўтарытэты для Вас, гэта хто?

– У прафесіі – безумоўна маці. Вельмі цікавая жанчына, спецыяліст, пра якіх гавораць “ад Бога”. Менавіта яна разгледзела ўва мне здольнасці да ветэрынарыі. Праўда, ставілася да імкнення сына ў яе прафесію строга. Я ж гады затраціў на тое, каб даказаць роднаму чалавеку, што спецыяльнасць ветурача і мая таксама. Многаму навучыўся ад бацькі. Асабліва ў тых пытаннях, што тычацца тэхнікі. Продкі ўвогуле ў маім жыцці займаюць важнае месца. Апантана вывучаю свой радавод. Добра ведаю гісторыі жыцця дзядоў, бабуль, прадзедаў і прабабуль. Усе яны – радня, якой можна ганарыцца. Кожнаму ўдзячны за жыццёвую навуку. А быць прафесіяналам, кіраўніком вучыўся і працягваю вучыцца ад калег. Толькі, мякка кажучы, неразумныя людзі дазваляюць сабе самаўпэўненасць і не імкнуцца своечасова параіцца з больш вопытнымі і дасведчанымі. Я ж цаню чужыя набыткі, што дапамагаюць назапашваць уласныя.

– Прысвяцілі жыццё сельскай гаспадарцы. Апошнія гады займаеце кіраўніцкія пасады. Але ж, напэўна, умееце многае рабіць уласнымі рукамі. Наколькі часта, як сапраўдны вясковец, бярэце ў рукі касу ці, напрыклад, вілы?

– Я – селянін! І па генетыцы, і па ладзе жыцця. У мяне ўласны дом, маю свойскую жывёлу. Не паную, наёмных работнікаў не трымаю. Па-першае, не магу сабе дазволіць, па-другое, яны мне не патрэбны. Рабіць умею ўсё. Па сутнасці, любы дамашні клопат для мяне – задавальненне. Пры моцнай занятасці не маю часу, каб усур’ёз займацца спортам. А калісьці быў заўзятым футбалістам – у студэнцкія гады іграў за ўніверсітэцкую зборную. Менавіта ўласная гаспадарка, работы па добраўпарадкаванні прысядзібнага ўчастка, рамонце жылля выступаюць заменай фізкультуры. Так бы мовіць, ёсць куды сілы прыкласці.

– Разумею, што гутару з чалавекам няўрымслівым, сапраўдным перфекцыяністам…

– Не зусім. Я не імкнуся абсалютна ўсё рабіць лепш за іншых і зусім не стаўлю мэты мець “па кожным прадмеце дзясяткі”. Проста ёсць тое, што тваё, у чым разбіраешся. Вось тады і ўзнікае жаданне стаць докам. А ва ўсім быць лепшым… Напэўна недасягальна. Але, лічу, трэба старацца. Часта чую меркаванне: нельга заганяць сябе, можна падарвацца. Магчыма. Аднак ведаю наступнае: спынюся, адразу засумую. Што тычыцца няўрымслівасці, трохі ёсць. Спакой нам толькі сніцца! Блізкія лічаць, быццам мяне бывае “замнога”. Люблю гаварыць праўду. У юначыя гады часта ад гэтага пакутаваў. Зараз стараюся часцей быць дыпламатам. Перш чым спрачацца, стаўлю сябе на месца апанента.

– Што і каму хацелі б сказаць з дапамогай нашага выдання?

– Хачу пажадаць кожнаму з вас, дарагія валожынцы, ставіцца да людзей так, як хацелі б, каб ставіліся да вас. Дабрабыту, натхнення на працу, творчасць і… адпачынак.

Валянціна КРАЎНЕВІЧ,

фота аўтара

Вы можаце пакінуць каментарый або зваротную спасылку з вашага сайта.

Пакінуць каментарый


приёмная главного редактора


   
Powered by WordPress | Compare Best Sprint Phone Deals Online. | Thanks to Credit Card Deals, Best CD Rates and Sell cars